"Draven!"

Evelia minik adımlarıyla Draven'in yanına koşarken yüzünde alay eden bir ifade vardı. O hep böyleydi. Arkadaşı Draven'le alay eder, bir o kadar da severdi.

Draven ise onu sevse bile belli etmez, onunla konuşmazdı bile. Herkese karşı böyleydi.

Güldü Evelia. Henüz 8 yaşındaydı, ama bir o kadar da akıllıydı. Draven'in onunla konuşmaması bile zoruna gitmiyordu. Kimseyle konuşmadığını biliyor, ısrarla zorluyordu.

Adımları Draven'in tam önünde durduğunda ellerini onun omzuna koydu.

"Gidecekmişiz. Sen biliyor musun, nereye gideceğiz?"

8 yaşındaydı, hiçbir şeyin farkında değildi. Ailesinin onu korumak için farklı bir evrene götüreceğini bilmiyordu.

"Nereye?" Draven endişeyle Evelia'ya baktığında o herşeyin farkındaydı. 12 yaşındaydı, ama öğrenmesi gerekeni öğreniyor, bilmesi gerekeni biliyordu.

Ailesinin Evelia'yı korumak için başka bir yere götürdüğünü en baştan beri zaten biliyordu. Ama en yakın arkadaşının gitmesini istemiyordu.

"Bilmiyorum, geri gelecekmişiz."

Yalan, diye düşündü Draven. Onu geri getirmeyeceklerdi, Evelia bir krallığın vârisiydi. Ailesi ise Evelia'nın ölüm riskini göze almak istemiyordu. Kaçırıp kurtarmak istiyorlardı. Bu bir suçtu.

"Hayır!" Dedi sinirle. Evelia olmazsa krallık kurtulamazdı, yerle bir olurdu. Onun gücüne ihtiyaçları vardı.

Evelia şaşkındı, Draven onunla konuşuyordu. Bırak onunla konuşmayı, Draven Evelia'nın yüzüne bile bakmazdı.

Evelia gitmek istemiyordu. Ama annesi gideceğiz, demişti. Kimseye söyleme, demişti. Evelia kimseye söylemezdi. Annesinin sözünü çiğnemezdi. Ama Draven'in yeri ayrıydı. Onu çok seviyordu.

"Babam beni bekliyor. Ben gelene kadar Ateş'e sen bakar mısın?"

Atını canından çok severdi Evelia. Kimseye emanet etmez, her gün kendisi özel ilgilenirdi. Ama Ateş'i götürmeyeceklerini söylemişti abisi. Onun güvendiği tek kişi Draven'di.

Draven göz temasını kestiğinde düşünceliydi. Evelia giderse ne olacaktı?

"Evelia," dedi koşan kızın ardından.

"Ateş'e ben bakarım."

Evelia'nın masumluğunun farkındaydı. Bu konuyu arkadaşları ile konuşacaktı. Evelia giderse ne olacağını tüm şehir biliyordu.

Evelia gülümsedikten sonra onu bekleyen babasına doğru koştu, Draven ise sadece izledi. Ronan ve Kael'i çağırıp bu konuyu konuşsa onlar bir şey yapabilir miydi? Onlar da Draven gibi küçüktü, henüz güçleri yoktu.

Olmaz, diye düşündü. Bu konuda yapabileceği bir şey yoktu. Elleri ve kolları bağlıydı. Sadece izlemek zorundaydı olanları.

Draven Evelia'yı krallık için kurtuluş yolu olarak görürdü. Hep korurdu, eğitmeye çalışırdı.

Evelia bir gölge vâristi, krallığı büyük savaşta yalnız o kurtarabilirdi.

EVELİA NİGHTSHADE

Kısım [1] - Geçmişin Gölgesi