Oda 304

Güneşin ilk ışıkları oda 304’ün perdelerinden içeri süzülürken, Alara gözlerini araladı. Boynu, yatağın en uç kenarında büzülerek uyumaktan neredeyse tutulmuştu. Bilinci yerine geldikçe dün gece yaşananlar bir bir zihnine üşüştü ve anında modu düştü.

Saatine baktı: 07.15.

"Harika," diye mırıldandı. Kahvaltıya ve ilk gezi otobüsünün kalkışına çok az zamanı vardı. Hızla yataktan fırladı, saçını başını toplayıp elini yüzünü yıkamak için banyoya doğru yürüdü.

Fakat banyo kapısının kulpunu indirmeye çalıştığında kapı milim kıpırdamadı. Kilitliydi. İçeriden gürül gürül akan bir su sesi geliyordu.

Alara’nın gözleri seğirmeye başladı. İmkânı yoktu. Baran ondan önce kalkmış ve banyoya kurulmuştu.

Alara avucuyla kapıya sertçe iki kez vurarak seslendi:

"Hey! Çıksana artık, kahvaltıya yarım saat kaldı!"

İçerideki su sesi kesildi ama kapı açılmadı. Birkaç saniyelik sessizliğin ardından Baran’ın uykulu ama o sinir bozucu derecede rahat sesi duyuldu:

"Sıraya geç bavul güzeli. Henüz saçlarıma şekil verme aşamasına bile geçmedim."

"Ne saç şekillendirmesi be?!" Alara bu kez sabrının son kırıntılarını da yitirerek kapıyı yumruklamaya başladı. "Aç şu kapıyı, yoksa valla kırarım bu kapıyı!"

"Aman, sakin ol şampiyon," dedi Baran, sanki kapının arkasında bir kaplan varmış gibi alaycı bir tonla. "Otel kapısını kırarsan parasını senin harçlıklardan keserler, benden söylemesi."

"Baran! Sayıyorum, üç dediğimde o kapı açılmazsa omzumla giriyorum, yemin ederim!"

İçeriden birden kapının kilit sesi geldi

Kapı aniden ardına kadar açıldı. Baran, üstünde gri bir tişört, elinde havlu ile kapının eşiğinde duruyordu. Kolları bağladı ve Alara’ya yukarıdan baktı:

"Kırma tehdidine kandığımdan değil de... Kapı masrafı çıkmasın diye açtım. Gir bakalım, küçük kasırga."

"Çok komiksin ya," dedi Alara, Baran’ı omzundan itip banyoya dalarak. "Çık şuradan, oksijenimi kirletiyorsun!"

Baran omzundaki havlusu alıp yüzünü kurularken Alara’nın hemen arkasında durmaya devam etti. Aynadan Alara’nın öfkeden kızarmış yüzüne bakıp çarpık bir şekilde gülümsedi

"Yalnız o kapıyı kırma tehdidi pek inandırıcı değildi. Bir dahakine daha inandırıcı bir şeyle gel, tamam mı?"

Alara musluğu sonuna kadar açıp eline su doldurdu ve aynadan kendisine sırıtan Baran’ın yüzüne doğru arkasını dönmeden suyu sıçrattı

"Gözünü seveyim kaybol artık Baran! Yemin ederim gezinin ilk durağında seni tarihi eser niyetine müzede bırakırım!"