Oda 304

Müze turunun yorgunluğu ve Efe kıyafetlerinin önündeki atışmaların ardından kafile akşam üzerine doğru yeniden otobüse doluştu. Güneş İzmir semalarından yavaş yavaş çekilirken otobüs, konakladıkları otele doğru süzüldü.

Otobüsten inen herkes gibi Alara ve kızlar da pestili çıkmış bir halde otele doğru yürümeye başladılar.

"Kızlar valla bacaklarımı hissetmiyorum. Müzede taşlaşan ben olacaktım az kalsın." dedi Sena

"Benim de fotoğraf çekmekten parmaklarım uyuştu..." dedi İrem

"Yemekten sonra direkt yatağa atacağım kendimi!" dedi Nida

Alara tam kızlara hak verecekti ki hemen arkalarından gelen gruptan Burak’ın sesi yükseldi. Burak, Doğu’nun yanından tıpış tıpış yürüyerek İrem’e doğru seslendi

"Kız 'Kahve'! Akşam yemeğinde yanıma oturmak ister misin? Bak bu sefer Doğu’ya kendimi bağlatırım, yaklaştırmam yanıma!"

Doğu arkadan gelip Burak’ın ensesine hafifçe bastırdı

"Ulan hâlâ kaşınıyorsun! Yürü açık büfeye, tatlıları bitirecekler senin yüzünden!"

Sena gözlerini devirdi

"Ayı Doğu, aklı fikri yemekte zaten!"

Erkek grubu gülüşerek açık büfeye doğru ilerlerken Baran, Alara’nın yanından geçerken adımlarını yavaşlattı. Elindeki oda kartını Alara’ya doğru hafifçe sallayıp sırıttı

"Bavul güzeli, akşam yemeğinden sonra oda 304’te fön makinesi sırası bende, haberin olsun. Bu akşam saçlarımı difüzörle kurutacağım."

— Alara: "Baran, yemin ediyorum o fön makinesini prizden alır bir yerine monteler, seni odaya kilitlerim! Benden söylemesi!"

***

Akşam yemeği yenip herkes odalarına çekildiğinde, Alara elindeki kartla 304 numaralı kapıyı açtı. İlk güne göre biraz daha rahattı ama Baran ile aynı odada kalma fikri hâlâ tuhaf hissettiriyordu.

İçeri girdiğinde Baran çoktan yatağın kendi tarafına kurulmuş, sırtını duvara yaslamış ve elindeki telefonla ilgileniyordu. Üzerinde yine rahat bir tişört vardı.

Alara bavulundan puf tanıdık pijama takımını çıkarıp hızlıca banyoya geçti. Üzerini değiştirip elini yüzünü yıkadıktan sonra banyodan çıktı.

Baran göz ucuyla Alara’ya baktı. Üzerindeki ayıcıklı pijamaları görünce dudaklarında yine o sinir bozucu tebessüm belirdi

"Kız bu ne"

"pijama baran"

" bak sen kabadayıya karizman çizilmiş sanki ha"

Alara gözlerini devirip hızla yatağın kendi tarafına ilerledi

"Baran çeneni kapatır mısın ? Gün boyu Burak’ın dayak yemelerini, Doğu’nun bağırtılarını ve senin gıcıklıklarını dinledim. Beynim sünger gibi oldu."

"Ben gayet sakindim yalnız. Hatta müzede sana lahit seçimi bile yaptım, kıymet bilmiyorsun."

Alara, yatağın ortasındaki o ilk gece koyduğu kazaktan sınır çizgisine baktı. Kazaklar hâlâ orada duruyordu. Yatağa girip yorganı çenesine kadar çekti

"Sınır çizgisini geçme. Bir santim bile." dedi Alara

"Merak etme, sınır ihlali yapmaya niyetim yok. Ama uyurken ayağın bu tarafa kayarsa cezası büyük olur."

Oda 304’ün loş ışığı altında ortam bir anda buz kesti. Alara, yatağın ortasındaki o uydurma kazak çizgisine ve ardından Baran’ın yatakta o kadar rahat yayılmasına baktı. İçindeki tüm sabır kırıntıları bir anda tükendi.