İmkansız Görünen Aşk

Ertesi gün Nilsu parka geldi.Baran bankta oturuyordu.Nilsu yanına yaklaşınca Baran ayağa kalktı."Nilsu...""Gerçeği söyle."Baran sustu."Bir anda benden neden uzaklaştın?"Baran derin bir nefes aldı."Mert."Nilsu'nun gözleri büyüdü."Abim mi?"Baran başını salladı."Benden senden ayrılmamı istedi."Nilsu'nun yüzündeki şaşkınlık yerini üzüntüye bıraktı."Ve sen kabul ettin?""Başta hayır dedim.""Sonra?"Baran gözlerini kaçırdı."Sonra kabul ettim."Nilsu birkaç saniye hiçbir şey söylemedi."Demek benden kendi isteğinle ayrılmadın.""Hayır."Baran ona baktı."Ben seni hâlâ seviyorum."Nilsu'nun gözleri doldu."O zaman neden vazgeçtin?""Çünkü Mert'i de kaybetmek istemiyorum."Nilsu başını eğdi."Ben de abimi kaybetmek istemiyorum.

Ama seni de kaybetmek istemiyorum."İkisi sessiz kaldı.Tam o sırada Nilsu'nun telefonu çaldı.Arayan Mertti.Nilsu ekrana baktı.Baran'a baktı.Sonra telefonu açtı."Efendim abi?"Mert'in sesi sakindi."Konuşmamız lazım."Nilsu derin bir nefes aldı."Tamam."Telefon kapandı.Nilsu Baran'a döndü."Bu kez kaçmayacağım."Baran başını salladı."Ben de."İkisi parkta yan yana yürümeye başladılar.Çünkü artık ikisi de biliyordu:Bu aşkın önündeki en büyük engel birbirleri değil, Mert'in korkularıydı.