Ait Olmak

Parlak yeşil gözler aniden açıldı. Ama bu kez karanlık bir odada değil, güneş ışığının her köşesini aydınlattığı pespembe bir odadaydı, ablasının arkadaşı cansunun misafir odasıydı burası. Asla gerçekleşmesini istemediği, o günü geride bırakmıştı ve korkunç bir kabusla ertesi günü karşılamıştı; kabusunda karanlık bir ormanda uyanmıştı. Küçük Melodi için bir korku filmini andıran derin karanlık, daha korkunç bir görüntüyü aydınlatmak için yogunlaşmıştı, yerde kanlar içinde yatan abisini. 

O anda Melodi korkuyla donup kalmıştı, dehşetin göz yaşlarıyla ıslattığı gözleri, abisinin cansız bakan mavi gözlerine takılmıştı. Çaresizce ileri atılmış ancak abisine ulaşamadan derin bir karanlığın içine çekilmişti. Melodi odaya göz gezdirdi. Bu korkunç kabus sona erse de, hissettirdikleri bıçak yarası misali acımaya devam ediyordu minik yüreğinde. Omuzları hafifçe titrerken, göz yaşlarını durdurmak için avuç içlerini gözlerine bastırdı. 

Korkunç bir hata yapmıştı, bu hayatta en çok değer verdiği kişilerden birini incitmişti, ablasının kalbini ise paramparça etmişti, ablası fark ettirmemek için sürekli yön değiştirmişti, ama Melodi ablasının gözünden akan her göz yaşını net bir şekilde görmüştü, onun yüzünden akan her bir  gözyaşı, minik yüreğine bütün gece pişmanlık tohumlarını ekmişti. Bunu hep görmezden gelmişti ama artık kendine itiraf etmek zorundaydı hem abisine, hem de ablasına yük olduğu gerçeğini.

Melodi yavaşça ellerini yüzünden çekti. Yüzündeki hissiz ifade ruhundaki kederi, kendine olan öfkesini saklayan bir maske görevi görüyordu. "Artık daha fazla aileme yük olamam". Melodi yavaşça ayağa kalktı, planını uygulamalıydı. Tam kapıya yönelmişken kapının aniden açılması adımlarını dondurdu. İçeri giren ablası Açelyaydı. Melodiyi ayakta gördüğüne şaşırsa da bozuntuya vermedi, kardeşinin kırılgan ruh sağlığına zarar vermek istemiyordu, bu yüzden eski neşesiyle içeri ilk adımını attı.

-Günaydınlar minik civcivim! bugün nereye gidiyoruz tahmin et

Hastaneye gideceklerdi. Melodi daha ablasının ağzından çıkmadan, ablasının ne söyleyeceğini az çok tahmin edebiliyordu. Çünkü ablasının programını avucunun içi gibi biliyordu. bugün önemli bir ameliyatı vardı, belki saatlerce çıkamayabilirdi, bu yüzden kardeşleri için tek tek endişelenmemek için onları birbirlerine emanet edecekti. Melodi gülümsedi.

-Hastaneye gideceğiz değil mi abla?

-Doğru cevap! iki kardeş ben ameliyattan çıkana kadar birbirinize göz kulak olacaksınız, sonra ağabeyinin doktorundan izin alabilirsek hep beraber lezzetli bir yemek turuna çıkacağız