Kapı Aralığında Aşk

♡₊˚ 🧸・₊✧

"Yavuz Komiser değil teyzem, aç kapıyı aç!"

Dış kapıdan yükselen o tanıdık, tiz sesle annem duraksadı. Merdaneyi sırtının arkasına saklayıp kapıyı bir santim araladı. Kapının ardında Şaziye Teyze, arkasında Mualla Teyze ve en arkada mahallenin gizli istihbaratı Naciye Teyze sıraya dizilmişti. Ellerinde bir tabak sıcak pişi ve fırından yeni çıkmış börekle kapıya dayanmışlardı.

"Hayırlı sabahlar Melek!" dedi Şaziye Teyze, içeriye süzülmeye çalışarak. "Karakoldan çocukların çıktığını duyduk, 'Nezaret çorbası içmişlerdir, mideleri kazınmıştır' dedik, pişitip kaptık geldik!"

Mualla Teyze kafasını içeri uzatıp yerdeki kuruyemişlere, devrilmiş sehpaya ve Caner’in mutfak kapısının arkasından uzanan kafasına baktı. "Aaa! Melek, siz evde üçüncü dünya savaşını mı başlattınız yine? Bu salonun hâli ne?"

Annem hemen toparlanma moduna geçti, yüzüne en sahte gülümsemesini yerleştirdi. "Hiç sorma Şaziyecim... Caner’le Gülhan nezarette çok acıkmış da, eve girer girmez bir şeyler atıştırmak için birbirleriyle yarışırken sehpayı devirdiler. Çocukluk işte!"

"Çocukluk mu?" diye cıyakladı Caner mutfaktan fırlayarak. "Abla! Annem bana az önce 'Seni zeytin kavanozuna basarım' diyordu, ne çocukluğu?!"

"CANER!" diye tısladı annem, gözleriyle Caner’i teğet geçip duvara çivileyerek. "Geç içeri, teyzelerine hoş geldin de!"

Şaziye Teyze elindeki pişiyi salondaki tek ayakta kalan masaya bıraktı, sonra gözlerini bana dikti. Dedikodu radarları saniyede üç bin devirle dönüyordu. "Eee Gülhan kızım... Nezarethane nasıldı bakayım? Yavuz Komiser gece boyu yanınızda mıydı? Bize 'Nöbetçi komiserim, ben ilgilenirim' demişti karakoldan çıkarken..."

"Yok Şaziye Teyze," dedim saçımı başımı düzeltmeye çalışarak. "Adam vazifesini yaptı, biz de nezarette uyuduk işte."

"Hadi oradan!" dedi Mualla Teyze peruğunu düzelterek. "Sabahın köründe karakolun önünden geçen mahallenin kasabı Nuri görmüş! Yavuz Komiser nezarethanenin kapısına oturmuş, sana çay içiriyormuş! 'Gülhan’a öyle bir bakıyordu ki sanki nezarette değil de sarayda çay içiyorlar' dedi!"

Yanaklarım anında alev aldı. "Ayy Teyze, yok öyle bir şey! Adam sadece çay getirdi!"

"Getirir tabii!" diye araya girdi Naciye Teyze. "Gözümüzden kaçıyor mu sanıyorsun? Çocuk senin peşinde pervane oldu! Melek, sen çeyize yorgan dikmeye başla valla, bu kız gidici!"

"Durun teyzeler!" diye araya girdi Caner, ortalığı karıştırma fırsatını asla kaçırmayarak. "Asıl bombayı ben patlatayım mı? Yavuz Ağabey ablama dedi ki..."

"CANER SAKIN!" diye bağırdım, elime geçen ilk kırlenti Caner’in kafasına fırlatarak.

Ama Caner kırlentten kıvrak bir hareketle kaçtı: "Yavuz Ağabey dedi ki: 'Buradan çıksan bile benim kafamın içindeki nezarethaneden çıkamazsın!' dedi!"

Salona bir anda dev bir sessizlik çöktü.

Şaziye Teyze elindeki böreği düşürdü. Mualla Teyze "Ayyy kalbim!" diye göğsünü tuttu. Annem ise elindeki merdaneyi unutup gözlerini kocaman açarak bana baktı.

"NE?!" diye bağırdı üç teyze aynı anda.

"CANER SENİ MAHFEDECEĞİM!" diye çığlık atıp Caner’in peşine düştüm. Caner salondaki berjerin etrafında tur atmaya başladı, ben arkasından koşuyordum, Şaziye Teyze "Gülhan doğru mu bu?!" diye peşimden geliyordu, Mualla Teyze "Kız ne romantik komisermiş bu!" diye alkış tutuyordu.