AKANA: SUDA ERİMİŞ ZAMAN⏳

Bölüm 10•

9. Bölüm: YILDIZLARIN ALTINDA BİR YEMİN

Tema:
Bana doğru bir adım atıp gözlerinin karanlığında kaybolmama izin vererek fısıldadı: "Burada soruları ben sorarım... Kendimden bahsetmeyi sevmem."
Derin bir nefes alarak bakışlarımı kaçırdım. Kendine gel Nehir, dedim içimden. Sen bu değilsin, sen zamansız bir ruhsun sadece... Bu dünyaya ait bile değilsin. Amacını, buraya neden geldiğini unutma.
Boğazımı temizleyip soğukkanlı görünmeye çalışarak konuştum: "Dışarı çıkar mısın? İzin verirsen giyineceğim."
Ay ışığı pencerelerden içeri süzülürken tek bir göz kırpışımda aniden ortadan kayboldu. Sıçradım yerimden. Bu adamın imkansızı sıradanlaştıran olağanüstü hallerine bir an önce alışmam gerekecekti. Yatağın kenarında duran sabahlığı üzerime geçirip ayağa kalktım. Kim bilir; belki de görünmez olup şu an beni izliyordu... İçimi hafif bir tedirginlik kaplamadı değil ama hemen sıyrıldım bu hissiyattan. Ne diye dert edecektim ki? Bu beden aslen bana ait değildi, benim reenkarnasyonumdu nihayetinde.
Odadaki banyoya geçtiğimde karşılaştığım geniş küvet, bu çağın sunduğu lükslerden biriydi. Geldiğim antik zamanda, coşkun akan Nehir kenarlarında yıkanır, suyun bereketiyle arınırdık. Küvetteki sıcak suyun içine bıraktım kendimi. Tam suyun dinginliğine teslim oluyordum ki suyun yüzeyinde mavi, parlak bir ışık çaktı.
Işığın kaynağını anlamaya çalışırken, Tuna tam küvetin yanı başında belirdi!
"Tövbe bismillah! Senin ne işin var burada, çıksın dışarı sapık herif!" diye bağırdım, panikle ellerimle bedenimi kapatmaya çalışarak.
Tuna bana doğru eğildi, gözlerinde yoğun bir merak vardı. "Bir enerji hissettim... Senden mi geldi?"
"Hâlâ konuşuyor ya! Çıksana dışarı, çıplağım diyorum, ne tür bir manyaksın sen?!"
Ağzımı açmış ona bağırırken, suyun yüzeyine koyu kırmızı damlaların düştüğünü fark ettim. Pat, pat...
Tuna’nın kaşları çatıldı. "Senin burnun kanıyor. İyisin mi?"
"İyi değilim gördüğün gibi! İzin verirsen sudan çıkmış balığa dönmeden banyodan çıkacağım..."
"Tamam, dışarıdayım," dedi ve bir gölge gibi yeniden yok oldu.
Suyun içinde derin derin nefes aldım. Gücünün sınırlarının olmaması hiç iyi değildi, adamın varlığı bile korkudan burnumu kanatmaya yetmişti. Aslında mesele sadece korku değildi; bu fani beden o kadar zayıftı ki, kendi ruhumun kadim enerjisi yüzeye çıktıkça bedenin sınırları zorlanıyor, ona zarar veriyordu. Bugün caddede o kızın hayatını kurtarmak için gücümü son kertesine kadar kullanmış, sistemi yormuştum. Bedenimi daha fazla zorlarsam çok daha büyük hasarlar alacaktım. Burnumu sıkarak başımı öne eğdim. Kanama durduktan sonra bornozuma sarınıp banyodan çıktım.
Odaya geçtiğimde Tuna hiçbir şey olmamış gibi yatağıma uzanmış, beni bekliyordu. Duygusuz adam ne olacak...
"Gücünü topla diye yemek salonundaki masayı donattım Deniz Kızı," dedi buz gibi bir sesle. "Yoksa 'karım' mı demeliyim?"
Efendi dedik, tuttu beni nikahına aldı. Şimdi de krallara layık sofra hazırlatmış... Beni besleyip ne yapacaktı ki? Yoksa güçlendiğimde ruhumu daha rahat emebilmek için mi beni hazırlıyordu? Ama hayır, beni ruhuna mühürlemişti. Kendi mühürlüsünü öldürürse kendisi de zarar görmez miydi? Hatırladığım kadarıyla ben ölürsem aramızdaki sözleşme de kendiliğinden iptal oluyordu.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 17 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

beliz
@beliz•1 hafta önce

Harika olmuş abliiisss 🤍