Elif telefonu çantasına koydu. Artık mesajlara bakmak istemiyordu.
Ama aklı Hâlâ oradaydı. “O sana asla söylemeyecek.” Yanında yürüyen Kerem’e kısa bir bakış attı. Kerem susuyordu.
Normalde susmazdı. Bu bile garipti. Beklenmeyen Biri
-ELİF!!
İkisi de döndü. Koridorun ucundan biri koşarak geliyordu. Uzun saçlı, enerjik…
Sude.
Elif’in yüzü ilk kez gerçekten aydınlandı.
-Sude!!
Koşup sarıldılar. Kerem birkaç adım geride kaldı.
İzliyordu. Sessizce.
Sude geri çekilip Elif’e baktı.
-Kızım sen iyi misin? Sabah yazdım cevap yok!
Elif hafifçe güldü.
-Biraz yoğundum.
Sude gözlerini kıstı.
-Yoğun ha… kimle?
Elif tam cevap verecekti ki—
Deva Kerem’i fark etti.
-Hmm.
Kaş kaldırdı.
-Demek yoğunluk bu.
Elif hemen:
-Sude saçmalama!
Kerem hafifçe başını salladı.
-Merhaba.
Sude gülümsedi.
-Aaa kibar çocukmuş. Öbürlerinden sonra
Kerem onları izliyordu..Elif’in Sude’nin yanında bu kadar rahat olması
Gülmesi.Onunla konuşurken olmadığı kadar doğal olması…
Sinir bozucuydu. Ama belli etmedi. Sadece cebine ellerini soktu.
Bölüm Yorumları