Telefonum bir kez daha titredi. Bir mesaj daha.
Ekrana bakmamaya çalıştım ama gözlerim resmen kendi kendine kaydı. Bildirimler üst üste geliyordu.
“Günaydın, bugün nasılsın?”
“Dün biraz gariptin, iyi misin?”
“Cevap yazmayacaksan bile seen at bari…”
Derin bir nefes aldım.
"Of ya" diye mırıldandım. Tam o sırada yanımda oturan Kerem başını hafifçe bana çevirdi. Gözleri telefona kaydı, sonra bana. Ama hiçbir şey demedi.
Sadece dudaklarını birbirine bastırdı. Bu, onun klasik hareketiydi. Bir şey hissediyor ama söylemiyor. Telefonu ters çevirdim.
-Kim yazıyor bu kadar?
dedi sonunda, sanki çok da umursamıyormuş gibi. Omuz silktim.
-Kimse.
Kaşını kaldırdı.
-Kimse mi?
-Evet, yani… normal biri.
-Normal biri bu kadar yazmaz.
Sesi sakindi ama içindeki o hafif sertlik fark etmemek imkansızdı. Göz göze geldik.
-Abartıyorsun,
dedim. Telefon yine titredi. Bu sefer Kerem bakmadı. Ama bakmamaya çalıştığını o kadar belli ediyordu ki Gülmemek için kendimi zor tuttum.
-Bakmayacak mısın?
dedi bu sefer.
-Bakmayacağım.
-Niye?
-İstemiyorum.
Kerem hafifçe arkasına yaslandı. Kollarını göğsünde birleştirdi.
-Hmm.
O “hmm” var ya… İnsanı delirtir
-Ne var?
dedim.
-Hiç.
-Kerem.
Bölüm Yorumları