Kerem gittikten sonra sınıf bir anda boş gibi hissettirdi.Saçma.
Az önce buradaydı. Ama yokluğu… fazlasıyla hissediliyordu.
Telefonuma baktım. Mesaj hâlâ açıktı.
“Cevap verdiğine sevindim :) Bugün görüşelim mi?”
Bir an düşündüm. Sonra dudaklarım yavaşça yukarı kıvrıldı.
“Tamam,” diye fısıldadım.
Ama bu cevap ona değildi.
Kerem’e idi.
Ertesi gün…
Koridorda yürürken herkes normaldi. Ama ben değildim. Çünkü Kerem oradaydı. Duvara yaslanmış, arkadaşlarıyla konuşuyordu. Gülüyordu.
Rahat görünüyordu. Ama beni gördüğü an Gülüşü bir saniyeliğine durdu.
Sonra geri geldi.
Sahte.
Telefonumu çıkardım.Tam onun baktığı anda Gülümsedim.
Ve yazmaya başladım. Bilerek. Gözlerinin içine baka baka. Kerem’in bakışları telefona kaydı. Sonra tekrar bana. Kaşları hafifçe çatıldı. Ama yine hiçbir şey demedi. Ben yürümeye devam ettim. Tam yanından geçerken
-Çok yoğunsun bugün
dedi. Adımlarım durdu. Yavaşça ona döndüm.
-Evet.
-Kimle yazışıyorsun bu kadar?
Omuz silktim.
-Kimse.
Dudakları gerildi.
-Yine mi ‘kimse’?
Gülümsedim.
-Evet, yine.
Bu sefer arkadaşları sessizleşti. Ortam garipleşti. Kerem bana bir adım yaklaştı.
-Dün de oydu değil mi?
-Kim?
-Mesaj atan.
Başımı hafifçe eğdim.
Bölüm Yorumları