Akşam hava serindi.
Ama benim içim hiç de öyle değildi. Kalbim hızlı atıyordu. Aynada kendime son kez baktım. Saçlarımı düzelttim
“Abartma Elif,” dedim kendi kendime. “Sadece bir buluşma.”Ama içimdeki ses fısıldıyordu:
“Kerem bunu öğrenirse…”
Gülümsedim.
“Öğrensin.”
Evden çıkıp buluşacağımız yere gittim. Kafeye girdiğimde onu hemen gördüm. Masada oturuyordu. Beni görünce ayağa kalktı. Gülümsedi.
-Hoş geldin.
-Hoş buldum.
Oturduk. İlk başta her şey normaldi. Konuşuyorduk. Gülüyorduk. Ama benim aklım Başka bir yerdeydi.
tabii ki
Kerem de
-Biraz dalgınsın
dedi.
-Yok, iyiyim.
Tam o sırada Elini uzattı. Saçımın bir tutamını kulağımın arkasına attı.
-Saçın yüzüne gelmiş
dedi. Donup kaldım. Çünkü o an Kapı açıldı. Ve içeri biri girdi. Onu görmeden bile anladım.
Kerem.
Kalbim hızlandı. Başımı yavaşça çevirdim. Oradaydı. Kapının önünde.
Gözleri direkt bana kilitlenmişti. Sonra Saçıma dokunan ele doğru yürümeye başladı be işte o an Her şey değişti. Kerem’in yüzü sertleşti.
Çenesi kilitlendi. Adımlarını ağır ağır attı. Ama o sakin yürüyüşün altında Resmen fırtına vardı.
-Bir sorun mu var?
dedi yanımdaki çocuk. Cevap veremedim. Çünkü Kerem artık masadaydı.
Direkt karşımızda. Hiç bana bakmadan Çocuğa baktı.
-Çek elini lan
Sessizlik. Çocuk anlamadı.
-Efendim?
Kerem bir adım daha yaklaştı. Sesi bu sefer daha netti.
+Dedim ki… elini çek.
Bölüm Yorumları