Elif, Kerem’in kolundan sertçe çekmesine rağmen bir an durdu.
Kalbi hâlâ hızlı atıyordu. Ama bu kez korkudan değil pişmanlıktan.
Kerem arkasını dönmeden yürümeye devam etti.
-Elif, bırak. Sen demedin mi sal beni diye bir daha beni göremiyeceksin
dedi dişlerinin arasından. Ama Elif bırakmadı.
-Kerem… dur.
Kerem bir anda durdu. Elif ona çarpmamak için son anda fren yaptı.
Yavaşça döndü Kerem. Gözleri ilk defa bu kadar sertti.
-Ne?
dedi kısa ve keskin. Elif yutkundu.
-Ben… ben bilmiyordum onun kim olduğunu.
Kerem alaylı bir şekilde güldü.
-Tabii bilmiyordun. Hergün mesajlaşmalar, falan filan Saçına dokunmasına izin verirken öyle demiyordun o zaman da bilmiyordun, değil mi?”
Elif’in gözleri büyüdü.
-Öyle değil! Ben sadece—
-Ne Elif? Ne?
diye bir adım yaklaştı Kerem
-Çok mu eğlenceliydi? haa
Elif’in gözleri doldu.
-Ben seni sinir etmek istedim…
Kerem bir an durdu. Bu cevabı beklemiyordu. Elif devam etti, sesi titreyerek:
“Çünkü.. çünkü sen de beni sinir ediyorsun. Sürekli soğuksun. Sürekli mesafelisin. Hiçbir şey hissetmiyormuşsun gibi davranıyorsun…”
Kerem’in bakışları değişti. Sertliği azaldı ama hâlâ kontrol etmeye çalışıyordu kendini. Elif bir adım daha yaklaştı.
“Mesaj atan birinin kim olduğunu bile bilmiyordum. Sadece… biri benimle ilgileniyor gibi hissettim.
Kerem’in çenesi sıkıldı.
-Elif o kişi kim biliyor musun?
Elif başını yavaşça salladı. Kerem derin bir nefes aldı.
-Doruk.
Elif kaşlarını çattı.
-Kim?
Bölüm Yorumları