Okulun önündeki kalabalık yavaş yavaş dağılırken Elif hâlâ az önce yaşananları anlamaya çalışıyordu. Kerem’in yüzündeki öfke gözünün önünden gitmiyordu.nDoruk’un söyledikleri de. “Senden hoşlanıyorum, Elif.”
Elif istemsizce iç çekti. Yanında yürüyen Kerem bunu fark etti.
-Düşünme.
Elif ona döndü.
-Neyi?
-Doruk’u.
Elif kaşını kaldırdı.
-Düşünmüyorum.
-İyi.
-Sen düşünüyorsun ama.
Kerem birkaç saniye sustu. Sonra hafifçe gülümsedi.
-Belki.
Elif şaşırdı.
-Sen sonunda bir şeyi kabul ettin.
-Bir şeyi mi?
-Evet. Genelde üç kelimeden fazlasını söylemiyorsun.
Kerem güldü.
-Sen de çok konuşuyorsun.
-Ben olmasam hayatın ne kadar sıkıcı olurdu farkında mısın?
-Farkındayım.
Elif durdu.
-Gerçekten mi?
Kerem de durdu. Bu sefer gözlerini kaçırmadı.
-Evet.
Tek kelimeydi. Ama Elif'in yüzündeki gülümseme bir anda kaybolmadı. Tam tersine, biraz daha belirginleşti.
Ertesi Gün
Okulun kapısından girer girmez herkesin bakışlarını üzerlerinde hissettiler.
Dünkü kavga çoktan yayılmıştı. Birileri Kerem'in yumruk attığını anlatıyor, birileri Doruk'un Elif'e açıldığını söylüyor, bazıları ise olayın çok daha farklı olduğunu iddia ediyordu.
Elif dayanamadı.
-İnsanlar neden iki dakika içinde elli farklı hikâye üretebiliyor?
Bölüm Yorumları