Elimdeki dosyaya bakarken ne yapacağımı bilmiyordum. Bir yanım açıp okumak istiyordu. Diğer yanım ise Kerem'in yüzündeki ifadeden bunun iyi bir fikir olmadığını söylüyordu.
“Bana bak.”
Kerem'in sesiyle başımı kaldırdım.
“Ne?”
“Dosyayı kapat.”
“Kerem…”
“Elif, lütfen.”
İlk defa sesinde emir yoktu.
Sadece… rica vardı.
Dosyayı masaya bıraktım ama tamamen kapatmadım.
“Benden ne saklıyorsun?”
Kerem sandalyesine oturdu.Bir süre ellerine baktı.
“Her şeyi anlatmak istemediğim için değil.”
“Peki neden?”
“Çünkü bazı şeyleri anlatınca geri dönüşü olmuyor.”
Bu cümleyle sustum. Kerem devam etti.
“Doruk benim en yakın arkadaşımdı.”
“Bunu biliyorum.”
“Hayır. Gerçekten ne kadar yakın olduğumuzu bilmiyorsun.”
Gözleri uzaklara daldı.
“Çocukluğumuzdan beri beraberdik. Aynı mahallede büyüdük. Aynı okullara gittik. Birbirimizin her şeyini bilirdik.”
“Sonra ne oldu?”
Kerem'in yüzündeki ifade değişti.
“Bir gün ben bir kıza aşık oldum dorukta bildiği halde onunla sevgili oldu”
“Ne?”
Kaşlarımı çattım.
“Bu kadar mı?”
“Hayır.”
Kerem gözlerini bana çevirdi.
“Bir tek bu değil Ailemle ilgili bazı özel bilgiler de vardı onda ve Doruk bunları başkalarına anlattı.”
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Bugün atmayı düşünüyorum
DEVAMI LÜTFEN
Yorum
Yorum bulunamadı.