Derse odaklanmaya çalışıyordum.Ama yanımda oturan çocuk buna izin vermiyordu. Kalemini masaya ritmik şekilde vuruyordu. Tık… tık... tık…
Sinir bozucu.
-Yapmayı keser misin?
diye fısıldadım. Durdu. Başını bana çevirdi.
-Ne?
-Şu ses.
Bir an bana baktı, sonra bilerek tekrar yaptı.Gözlerimi kıstım.
-Ciddi misin?
Omuz silkti.
-Ders sıkıcı.
-Bu benim sorunum değil.
Eğildi. Sesini biraz daha alçalttı.
-Artık biraz da senin sorunun.
Kalbim bir an garip attı. Ama başka bir şey de vardı.Gözlerimi kaçırdım.
-Adın ne? sınıfa gelince söylemedin.
diye söylendi
-Bilmen gerekmiyor.
Hafifçe güldü.
-Zor kız.
-Sen de fazla rahatsın.
Aramızda birkaç saniyelik sessizlik oldu.Sonra öğretmenin sesi duyuldu.
“Konuşmayı kesin.”
Herkes bize baktı. Harika. İlk günden rezil oldum.
Ders çıkışı çantamı alıp hızla sınıftan çıkmaya çalıştım.Ama biri kolumdan tuttu. Dondum. Yavaşça döndüm.
O.
-Bırak
dedim. Ama bırakmadı. Gözleri gözlerime kilitlendi.
-Adını söylemedin.
-Ve hâlâ söylemeyeceğim.
Birkaç saniye baktı.Sonra kolumu bıraktı
-Tamam Ben söylerim o zaman
Kaşlarımı çattım.
-Ne demek o?
Hafifçe eğildi. Fısıldadı.
-Sen...
Kalbim hızlandı.
-Saçmalama
Geri çekildi.
-Ben Kerem
Bir an duraksadım. İçimden tekrarladım. Kerem.
-Umurumda değil
dedim ama sesim o kadar da güçlü çıkmadı.Gülümsedi.
“Olacak.”
Bölüm Yorumları