Kütüphaneden çıktığımızda hava çoktan kararmaya başlamıştı.
Ne ben konuşuyordum ne de Kerem. Sanki ikimiz de aynı şeyi düşünüyorduk ama hiçbirimiz söylemeye cesaret edemiyorduk. Okul bahçesinden çıkarken Kerem sonunda sessizliği bozdu.
-Bir şey yiyecek misin?
Başımı ona çevirdim.
-Bu, konuyu değiştirme çaban mı?
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
-Belki.
İlk kez onu böyle görünce istemsizce gülümsedim.
-Olur.
Yolun köşesindeki küçük tostçudan iki tost alıp sahile doğru yürüdük.Rüzgâr hafif esiyordu. Kerem banklardan birine oturdu. Ben de yanına geçtim.
Bir süre sadece denizi izledik. Sonra dayanamadım.
-Sen hâlâ ona güvenmiyorsun.
Kerem gözlerini denizden ayırmadan konuştu.
-Güvenilecek biri değil.
-Sadece geçmiş yüzünden mi?
Bu kez bana döndü.
-Hayır.
-Başka ne var?
Derin bir nefes aldı.
-Doruk bir şeyi istediği zaman kolay kolay vazgeçmez."
-Ben eşya değilim.
-Bunu biliyorum.
-Öyleyse neden sürekli beni uyarıyorsun?
Kerem birkaç saniye sustu Çenesini sıktı.
-Çünkü onun canını yakmanın en kolay yolu benim önem verdiğim insanlara yaklaşmak.
Kalbim bir an duraksadı.
-Ben önem verdiğin biri miyim?
Soru ağzımdan düşünmeden çıkmıştı. Kerem şaşırmış gibiydi.
İkimiz de birkaç saniye sustuk. Sonunda başını hafifçe salladı.
-Evet.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
lütfen devamı
Yorum
Yorum bulunamadı.