Sabah yüzüme vuran güneş ışığıyla yavaşça gözlerimi açtım. Birkaç saniye nerede olduğumu anlayamadım.
Otel...
Gezi...
Sonra gece olanlar aklıma geldi. Başımı hafifçe kaldırınca donup kaldım.
Kerem hâlâ uyuyordu. Gece fark etmeden omzuna yaslanmıştım. Uyurken biraz daha kaymış olacağım ki başım hâlâ omzundaydı. Kerem'in kolu ise uykuda istemsizce battaniyenin üzerinden omzuma gelmişti. İçimde garip bir panik oluştu. "Allah'ım..." Yavaşça doğrulmaya çalıştım. Tam o sırada Kerem gözlerini araladı. İkimizin bakışları aynı anda buluştu. İkimiz de birkaç saniye hiçbir şey söylemedik. Sonra Kerem boğuk bir sesle konuştu.
"Günaydın."
Utancımdan kıpkırmızı olmuştum.
"Günaydın..."
Hızlıca ayağa kalktım.
"Ben... şey..."
Kerem yatağın kenarına oturup saçlarını karıştırdı.
"Rahat uyuymuşsun."
"O kısmı söylemesen olur muydu?"
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
"Olmazdı."
Yastığı kaptığım gibi ona fırlattım.
"Dalga geçiyorsun."
Kerem yastığı tek eliyle tuttu.
"Güzel atıyorsun."
"Bir tane daha atarım."
"Onu da tutarım."
İstemeden gülmeye başladım.
"Çok sinir bozucusun."
"Bana ilk söyleyen sen değilsin."
Tam cevap verecektim ki kapı sertçe çalındı. İkimiz de aynı anda kapıya döndük. Kerem ayağa kalkıp kapıyı açtı. Karşımızda Defne vardı. Bizi aynı odada görünce gözleri büyüdü.
"Ben..."
Bir bana baktı. Bir Kerem'e. Sonra tekrar bana.
"Ben yanlış zamanda mı geldim?"
"Defne!"
"Yok, yok. Hiçbir şey açıklama."
Bölüm Yorumları