Saçlarım tekrar ıslanırken ben hâlâ hareket edemiyordum. Sanki ayaklarım yere sabitlenmişti. Kerem’in söyledikleri kulaklarımda yankılanıyordu.
-Artık işin içindesin
-Ben hiçbir şeyin içinde değilim
dedim, bu sefer daha sert. Ama sesim… titredi. Fark etti.
Elbette fark etti. Gözleri bir an yumuşar gibi oldu ama hemen geri çekildi.
-İstesen de istemesen de
dedi.
-Bu okulda bazı şeyler seni bulur.
-Sen de o şeylerden biri misin?
diye sordum. Hafifçe güldü.
-Belki de en kötüsü.
Sinirle nefes verdim.
-Harika. O zaman gerçekten uzak durmam gerekiyor.
Tam arkamı dönüp yürümeye başlayacaktım ki bileğimden tuttu. Bu sefer sert değildi. Ama bırakmadı. Kalbim yine hızlandı.
-Kerem, bırak.
Sonra yavaşça bıraktı. Ama gözleri benden ayrılmadı.
-Düşündüğün kadar güçlü değilsin
dedi. Bu söz... içime dokundu. Kaşlarımı çattım.
-Sen de düşündüğün kadar umursamaz değilsin.
İlk defa sustu Gerçekten sustu. Ve o an… doğru yere vurduğumu anladım.
Ama daha fazla kalamazdım. Döndüm ve yürümeye başladım. Bu sefer beni durdurmadı.
Ertesi gün. Okula girdiğim anda o tanıdık bakışlar yine üzerimdeydi. Ama bu sefer daha yoğundu. Fısıldaşmalar daha belirgindi.
“Dün birlikte görülmüşler…”
“Kerem kimseyle takılmazdı…”
“Bu kız kim ya?”
Dişlerimi sıktım. Hiçbir şey yapmamıştım. Ama sanki bir suç işlemişim gibi bakıyorlardı. Sınıfa girdim. Kerem yoktu. Garip bir boşluk hissettim. Sonra kendime kızdım. "Saçmalama Elif". yerime oturdum. Dakikalar geçti. Ders başladı. Ama o hâlâ yoktu.
Teneffüste Selin yine yanıma geldi. Ama bu sefer yüzünde farklı bir ifade vardı. Daha ciddi.
-Onu gördün mü?
diye sordu. Şaşırdım.
-Hayır.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Öok güzel bir kitappp
Yorum
Yorum bulunamadı.