Elif ekrana bakakaldı.
“Onu sevme.”
Kalbi garip bir şekilde sıkıştı.
-Bu… artık fazla
dedi kısık sesle. Kerem telefonu aldı. Mesajı okudu. Bu sefer yüzündeki ifade değişti. Ama sadece bir saniyeliğine. Sonra yine o rahat haline döndü.
-Takıntılı biri işte.
Elif hemen itiraz etti:
-Kerem bu normal değil! Bizi görüyor, ne yaptığımızı biliyor—
-Abartıyorsun.
Elif sustu. Bu cevap… Beklediği şey değildi.
-Abartıyorum yani?
Kerem omuz silkti.
-Biraz.
Elif’in yüzü düştü.
-Tamam.
Dediği tek şey buydu. Ama ses Kırılmıştı. Kerem bunu fark etti Ama geri adım atmadı.
İkisi de yan yana yürümeye başladı. Ama aralarındaki o rahatlık Gitmişti.
Elif artık konuşmuyordu Kerem de. Ve bu ikisini de rahatsız ediyordu.
Yeni Mesaj. Telefon tekrar titredi. Elif hemen baktı.
“Bak. Seni üzüyor.”
Elif’in adımları yavaşladı. Kerem fark etti.
-Ne yazmış?
Elif bu sefer göstermedi.
-Bir şey yok.
Kerem kaşlarını çattı.
-Elif.
-Dedim ya bir şey yok.
Kerem durdu.
-Elif, bana göstermeyecek misin?
Elif de durdu. Göz göze geldiler.
Bölüm Yorumları