KARANLIĞI AYDINLATAN DİRENİŞ

Bölüm 2•

Bölüm{~1}

Tema:
Ben tijen  karaşım...
28  ocak1975  tarihinde  ankara  yeni mahalle  ilçesinde  3 çocuklu  ailemin  ortanca kızıyım.
çocuklugumdan  bu yana e ilkokul,lise ve üniversite egitim surecim dogdugum bu toprakta geçmiştir.
ben hacettepe  üniversitesi  edebiyat fakültesi  ve sosyoloji bölümünden menzunum...
 menzun olduktan sonra egitim hayatimin ardindan   medya sektorlugune adım attım.
çalışma hayatim ve spikerlik  kariyerim  büyük bölmü   yine   başkent  ankarada geçmiştir.

Yayıncılık tutkum, Hacettepe Üniversitesi'nde sosyoloji okuduğum yıllarda TRT Avrasya ekranlarında sunduğum ilk programla filizlendi. 
İnsanı ve toplumu anlama arayışım sürerken, haberciliğin mutfağına adım atmak istedim; Türk Haberler Ajansı'nda "Sanat ve Politika" köşesini hazırlayıp sunarak bu dünyanın ritmini hissettim.
 Ardından C TV ve kısa bir dönem Kanal D Haber kadrosunda yer alarak habercilik reflekslerimi geliştirdim.
​TRT çatısı altına ilk adım attığım zamanlarda kurumun Müzik ve Eğlence biriminde görev aldım; canlı yayınlar, Sayısal Gece ve Bayram Özel gibi heyecanlı kuşak programlarıyla izleyiciyle buluştum. 
Yaşam ve Gençlik, Mehmetçikle El Ele ve Müzik Koridoru gibi kültür, sanat ve gençlik yapımlarıyla ekranın sıcaklığını deneyimledim. 
Ancak zamanla içimdeki habercilik arzusu ağır bastı. TRT Avrasya, TRT Int ve TRT Türk kanallarındaki yayınlarımın ardından adım adım haber spikerliğine geçiş yaptım.
​2005 ile 2010 yılları arasında beş yıl boyunca hafta sonları ekrana taşıdığım Habervizyon programı, habercilik kariyerimde derin bir iz bıraktı ve izleyicilerle aramda güçlü bir bağ kurdu.
 TRT Haber’in yayın hayatına başlamasıyla da ana haberden gün ortasına, gündem bültenlerinden özel yayınlara kadar günün her anında haberi aktaran ses oldum.
 Ekranlara verdiğim kısa bir aranın ardından yine TRT çatısı altında, Dünya Gündemi programıyla dönerek haberin kalbinde yer almaya ve sesimi izleyicilerime ulaştırmaya devam ettirmiştim.

TRT Haber’in yayın hayatına başlamasıyla ana haberden gün ortasına, gündem bültenlerinden özel yayınlara kadar günün her anında haberi aktaran ses oldum. Mesleğimi tutkuyla sürdürürken, o unutulmaz gece hayatımın ve kariyerimin dönüm noktası oldu.

​15 Temmuz gecesi Ankara Oran’daki TRT haber merkezinde her şey sıradan bir nöbet akışında ilerlerken, aniden koridorlarda yankılanan postalların ve bağırışların soğukluğuyla sarsıldık. Neye uğradığımızı anlayamadan, tam teçhizatlı ve silahlı askerlerin stüdyoyu işgal edişine tanıklık ettik. Çalışan mesai arkadaşlarımla birlikte bir anda silah zoruyla rehin alınmış, çepeçevre kuşatılmıştık. Cep telefonlarımıza el konuldu; dış dünyayla, ailelerimizle ve sevdiklerimizle olan tüm bağımızı bir anda kestiler. O an stüdyodaki havanın ağırlaştığını, içerideki oksijenin tükendiğini ve zamanın adeta donduğunu hissettim.

​Derken ellerindeki bildiriyi bana uzatarak canlı yayında okumamı söylediler. İtiraz etme şansımız yoktu; arkamızda, rejide, hemen yanı başımızda namlular doğrudan bize doğrultulmuş durumdaydı. O stüdyo koltuğuna oturmak, hayatımın en ağır yükünü omuzlarıma almak demekti. İçimde kopan dehşet fırtınasına ve üzerimdeki devasa baskıya rağmen, ekran karşısında dik durmaya ve sesimi kontrol etmeye çalışıyordum. Ancak "Yurtta Sulh Konseyi" bildirisini metne bağlı kalarak okurken, boğazımdaki o büyük düğümü ve gerginliğimi ekran başındaki tüm Türkiye hissediyordu. Her bir kelimede ensemde hissettiğim o soğuk tehdit, nefesimi kesmeye yetiyordu.

​Saatler geçmek bilmezken dışarıdan gelen sesler değişmeye başladı. Vatandaşların ve emniyet güçlerinin TRT binasını sarmasıyla koridorlarda büyük bir hareketlilik yaşandı. Dalga dalga büyüyen kalabalığın ve mücadelenin ardından binamızın darbecilerden temizlendiğini öğrendiğimiz an, üzerimizdeki kabus nihayet sona erdi.

​Binamız tam anlamıyla kontrol altına alındığında, bu kez kendi özgür irademizle ve milletimizin desteğiyle tekrar kameranın karşısına geçtik. Yaşadığım şokun ve derin travmanın izleri henüz yüzümden silinmemişti. Mikrofonu elime aldığımda dudaklarımdan dökülen ilk cümleler, o gecenin tüm dehşetini özetliyordu: "Hayatımın en zor yayınıydı, silahların gölgesinde, tehdit edilerek bunu yapmak zorunda kaldık." O gece, haber spikerliği kariyerimin değil, tüm ömrümün en uzun, en karanlık ama sonunda milli iradeyle aydınlığa kavuşan gecesi oldu.

​Bu büyük olayın ve ekranlara verdiğim kısa bir aranın ardından yine TRT çatısı altında, Dünya Gündemi programıyla dönerek haberin kalbinde yer almaya ve sesimi izleyicilerime ulaştırmaya devam ettim.

Bu büyük olayın ardından verdiğim kısa bir aranın sonrasında yine TRT çatısı altında, Dünya Gündemi programıyla dönerek haberin kalbinde yer almaya ve sesimi izleyicilerime ulaştırmaya bir süre daha devam ettim. Ancak o kabus gecesinin ardından hayatım hiçbir zaman tam anlamıyla eskisi gibi olmadı; ekranların arkasında ve önünde geçen yıllarım, zamanla yerini hem bedenimle hem de ruhumla verdiğim sessiz ama büyük bir mücadeleye bıraktı.

 O gece yaşadığım devasa stres ve iliklerime kadar hissettiğim korku, bir süre sonra fiziksel sağlığımı da etkilemeye başladı. Yaşadığım travmanın ve ağır baskının bir sonucu olarak kalbimde kitle tespit edildi ve zorlu bir hastane süreci geçirdim. Doktorların ve sevdiklerimin desteğiyle bu sağlık sınavını da atlatıp ameliyat masasından kalktığımda, hayata adeta ikinci kez başladığımı hissettim.

​Tedavi sürecimin ve ekranlara verdiğim bu mecburi aranın ardından, sesimi ve tecrübemi insanlarla buluşturmanın farklı yollarını aradım. 

Televizyon stüdyolarındaki soğuk spot ışıklarının yerini, Türkiye’nin dört bir yanındaki konferans salonları, üniversite amfileri ve eğitim kürsüleri aldı. 

Diksiyon, etkili iletişim, beden dili ve kriz anlarında soğukkanlı kalabilme üzerine seminerler vermeye, gençlerle ve spiker adaylarıyla buluşmaya başladım. Yaşadıklarımı paylaşmak, en zor şartlarda bile meslek onurunu savunmanın ve dik durmanın ne demek olduğunu genç beyinlere aktarmak ruhuma adeta şifa oldu.

​Yıllar geçse de sokakta yürüdüğümde beni tanıyan insanların gözlerindeki hüzünlü ve saygı dolu bakışı hâlâ görüyorum.

 Biri gelip elimi tuttuğunda ya da "O gece sizinle birlikte biz de nefesimizi tuttuk" dediğinde, omzuma yüklenen o ağır yükün milletimizle birlikte taşındığını bir kez daha anlıyorum. 

Yaşadığım sağlık sorunlarına ve o gecenin ruhumda bıraktığı izlere rağmen hayata hiç küsmedim.

 Şimdi ekranların ışığından biraz daha uzakta, ama gönüllerle iç içe; yaşadığı her tecrübeyi bir ders, aldığı her nefesi bir armağan kabul eden bir kadın olarak yoluma umutla ve başım dik devam ediyorum.




Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları