KARANLIĞI AYDINLATAN DİRENİŞ

Bölüm 6•

Bölüm{~5}

Tema:
Adana'nın sıcak topraklarında büyüyen ikiz kardeşler Ahmet ve Mehmet Oruç'un hikayesi:
Adana’nın sıcak topraklarında doğduğumuz ilk günden beri biz tek bir ruhu taşıyan iki ayrı bedendik. Ben Ahmet, ben Mehmet... Aynı evde büyüdük, aynı masada ekmeğimizi böldük, aynı sokaklarda koşturup aynı okul sıralarında yan yana oturduk.
26 yıllık ömrümüzde ne gülüşümüz ayrıldı birbirimizden ne de kaderimiz.
 Tek bir ortak hayalimiz, gökyüzüne sevdalı bir tutkumuz vardı: Özel Harekat pilotu olmak.
 Bu aziz vatanın bayrağını göklerde dalgalandırmak için gece gündüz omuz omuza veriyor, sınavlara birlikte hazırlanıyorduk.
 İstikbalimiz de hayallerimiz gibi birdi.
​15 Temmuz gecesi o hain darbe girişiminin haberi ulaştığında, içimizde ne sınav telaşı kaldı ne de geleceğe dair şahsi bir hesap.
 O gece kurulacak tek bir cümle vardı: Vatan sağ olsun. Tereddüt bile etmeden, kardeşliğimizi vatan sevgisiyle harmanlayıp görev yerimiz olan Gölbaşı Özel Harekat Daire Başkanlığı’na koştuk.
 Üniformalarımızı giyip avluda yan yana durduğumuzda, yüreğimizde milletin mukaddesatını korumaktan başka hiçbir düşünce yoktu.
​Ve sonra o hain uçakların attığı bomba patladı tam tepemizde. Ortalık bir anda yangın yerine, zifiri bir duman ve cehennem sıcağına döndü. 
Keskin bir barut kokusu kapladı havayı; kulaklarımız çınlarken son gördüğümüz şey yine birbirimizin gözleri oldu. 
İkinci bir uçak hedef almasın diye avludaki tüm projektörler söndürüldüğünde, zifiri karanlığın ortasında omuz omuza düşmüştük toprağa.
​Meriç Alemdar Müdürümüz ve silah arkadaşlarımız el fenerlerinin titrek ışıklarıyla enkaza doğru koşup ışığı üzerimize tuttuklarında, yan yana yatan iki beden gördüler.
 Ahmet ile Mehmet’tik biz... Hayatı boyunca birbirinin elini bir an olsun bırakmayan iki can kardeş, o gece son nefesimizi verirken de yan yanaydık. 
Patlamanın şiddetiyle üniformalarımız parçalanmış, bedenlerimiz toza, toprağa ve al kaza bürünmüştü. 
Ama etrafı saran dumanın siyahına rağmen yüzlerimiz ışıl ışıldı; çünkü hayallerimizi de gülüşlerimizi de ayırmadığımız bu dünyada, şehadete de el ele, tek bir ruh gibi ermiştik. Yüzümüzde, vatanı savunmuş olmanın ve birbirimizden ayrılmamanın huzuru vardı.
​Müdürümüz ve devrelerimiz gözyaşlarını içlerine gömüp bizi araçlara taşırken, ayakta kalan yiğitlerimiz o hainlerin rütbelerini söküp vatanı müdafaa etmeye devam etti.
 Biz Adana'nın bağrından çıkıp Gölbaşı'nın mukaddes toprağına düşen iki fidan olduk.
 Gökyüzünde Özel Harekat pilotu olarak süzülme hayaliyle çıktığımız bu yolda, birbirinden hiç ayrılmayan iki öz kardeş olarak cennetin en yüce makamına birlikte kanat çırptık.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 19 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları