KARANLIĞI AYDINLATAN DİRENİŞ
Bölüm 7•
Bölüm{~6}
Tema:
bölüm 3 un devamı;
O gece Gölbaşı Özel Harekat Daire Başkanlığı’nda zaman adeta durmuş gibiydi. Vatanın dört bir yanından gelen kalleşçe haberler hain bir kalkışmayı işaret ederken, hiçbirimiz yerimizde duramıyor, gözümüzü kırpmadan vatanı müdafaa etmek için emir bekliyorduk.
Ahmet ve Mehmet Oruç kardeşler de hemen yanı başımızdaydı.
Adana’nın o iki gencecik, aslan gibi yiğidi yan yana durmuş, gözlerinde zerre korku olmadan nöbet tutuyorlardı.
Özel Harekat pilotu olma hayaliyle tutuşan o iki can kardeşin gözlerindeki cesaret, o karanlık gecede hepimizin yüreğini feratlatıyordu.
Sonra o cehennem patladı.
Tepemizde beliren hain uçağın avluya bıraktığı o devasa bombanın düşmesiyle ortalık bir anda yangın yerine, zifiri dumanın içindeki bir mahşer yerine döndü.
Kulaklarımız yırtılırcasına çınlıyor, havayı keskin bir barut ve yanık kokusu kaplıyordu. Dumanın ve tozun arasında feryatlar yükseliyordu.
Hainlerin, ilk patlamanın aydınlattığı alanı tekrar hedef alacağını ve yaralılara koşan personeli yok etmek isteyeceğini derhal anladım.
Tereddüt etmeden talimatı verdim: "Tüm projektörleri kapatın, ışıkları söndürün!"
Avlu bir anda kapkaranlık oldu. O zifiri karanlığın ortasında, sadece el fenerlerinin ve telefonların cılız, titrek ışıklarıyla feryatların geldiği enkaz yığınına doğru koştuk.
Ambulansların bahçeye girmesi büyük bir riskti; vatan evlatlarını kendi şahsi araçlarımıza, tekeri dönen sağlam kalmış zırhlılara yükleyip süratle hastanelere sevk etmeye başladık.
Cılız fener ışığını yerdeki şehitlerimizin üzerine doğru çevirdiğimde, adımlarım kilitlendi, boğazıma kocaman bir düğüm oturdu.
Yan yana duran iki beden gördük.
Ahmet ile Mehmet’ti onlar... Dünyaya geldikleri ilk andan itibaren birbirinin elini bir an olsun bırakmayan o iki can kardeş, omuz omuza şehadete ermişlerdi.
Patlamanın şiddetiyle üzerlerindeki şerefli üniformalar parçalanmış, gencecik bedenleri toza, toprağa ve kan kırmızı kaza bürünmüştü.
Hayatları boyunca ne gülüşlerini ne de hayallerini ayırmışlardı; o zifiri karanlığın ortasında da yan yana, adeta tek bir ruh gibi yatıyorlardı. Suratlarındaki o masumiyet, o gencecik çehreleri etrafı saran dumanın siyahına rağmen ışıl ışıldı.
Yüzlerinde, vatanı savunmuş olmanın ve birbirlerinden ayrılmamanın huzuru vardı.
O an gözyaşımızı içimize gömmek zorundaydık.
Evlatlarımızın cenazelerini şahsi araçlara taşırken içimiz cayır cayır yandı ama duramazdık.
Ayakta kalan personelle derhal avluda savunma hatları kurduk, kalan birlikleri kriz noktalarına sevk ettik.
O gece hain darbecileri etkisiz hale getirip üzerlerindeki üniformaları sökerken, aklımızda da yüreğimizde de o avluda yan yana yatan ikizlerimizin ve 44 yiğidimizin son hali vardı.
o gece tarihi turk milletiyle birlikte baştan yazdık.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 23 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları