Kan bağı

Bölüm 10 – Tozun Altındaki MesajKimse konuşmuyordu.Hepimiz, tozun altından çıkan cümleye kilitlenmiştik.> "Beni aramayın...

Ben sizi bulacağım."Mina ürpererek bir adım geri çekildi."Bu hiç hoşuma gitmedi."Ben ise yazıya biraz daha yaklaştım.Parmağımla harflerin üzerinden geçtim.Toz yeni dağılmıştı."Bu yazı eski değil."Dedemin dostu şaşkınlıkla bana baktı."Nereden anladın?""Bakın."Boş rafın hemen altında hâlâ taze parmak izleri vardı.Toz tamamen silinmemişti.Bunu yapan kişi çok uzun zaman önce değil, yakın zamanda buraya gelmişti.Adam sessizce başını salladı."Demek yalnız değilmişiz...""Birileri bu odayı bizden önce bulmuş."O sırada Mina kitaplıktaki diğer kitapları incelemeye başladı.Kitapların çoğu tarih, hukuk ve eski haritalarla ilgiliydi.Bazılarının sayfaları o kadar eskimişti ki dokununca dağılacak gibiydi.Tam bir kitabı yerine koyarken...Tak!Rafın içinden metal bir ses geldi.Üçümüz de aynı anda dönüp baktık."Ne yaptın?" diye sordum."Hiçbir şey..."Mina şaşkın görünüyordu."Kitabı yerine koydum sadece."Bir anda kitaplığın alt kısmından ince bir çekmece dışarı doğru kaydı.Hepimiz donup kaldık.Dedemin dostu yavaşça eğildi.Çekmecenin içinde yalnızca tek bir eşya vardı.Eski, pirinçten yapılmış küçük bir anahtar.Anahtarın ucuna kırmızı bir ip bağlanmıştı.İpin ucunda ise küçücük bir etiket vardı.Etikette tek kelime yazıyordu:"Kiler.""Kiler mi?" dedim."Bu evin mi?"Adam düşünceli bir ifadeyle başını salladı."Evet...""Ama o kiler yıllardır kilitli.""Neden?""Çünkü büyükbabanız ölmeden önce bana tek bir şey söyledi.""Neydi?"Adam gözlerini anahtardan ayırmadan cevap verdi.> "Ne olursa olsun... kileri ben olmadan açmayın."O sırada evin üst katından derin bir gürültü duyuldu.GÜMMM!Sanki ağır bir eşya yere düşmüştü.Mina korkuyla bana baktı."Aşağıda üç kişiydik...""...peki üst katta kim vardı?"Odayı yeniden sessizlik kapladı.Çünkü...Tünele girdiğimizden beri yukarıda kimsenin olmadığını sanıyorduk.