Kan bağı

Bölüm 12 – Kilidin Ardındaki SessizlikAnahtarı avucumda sıkıca tutuyordum.Küçücük bir anahtardı.Ama nedense ağırlığı, normal bir anahtardan çok daha fazlaymış gibi hissediliyordu.Dedemin dostu yavaşça merdivenlere yöneldi."Kiler aşağı katta."Hiç konuşmadan peşinden yürümeye başladık.Ev yine sessizdi.Bu sessizlik, az önce yaşadığımız kovalamacadan bile daha korkutucuydu.Koridorun sonunda eski, kahverengi bir kapı vardı.Kapının üzerinde paslanmış demir bir kilit duruyordu.Yıllardır açılmamış gibiydi.Ben anahtarı kilide yaklaştırırken elim hafifçe titredi."Ya yanlış anahtarsa?" diye fısıldadım.Dedemin dostu gülümsedi."Bunu birazdan öğreniriz."Anahtarı yavaşça kilide yerleştirdim.İlk denemede dönmedi.Biraz daha bastırdım.Çıt...Kilidin içinden ince bir ses geldi.Sonra...Tak!Kilit açılmıştı.Kapıyı yavaşça ittik.İçeriden soğuk bir hava yüzümüze çarptı.Kiler düşündüğümden çok daha büyüktü.Eski raflar...Tahta sandıklar...Tozlanmış kavanozlar...Her şey yıllardır olduğu gibi duruyordu.Mina etrafına bakındı."Burası sadece bir kiler gibi."Ben de aynı şeyi düşünüyordum.Tam geri dönecekken...Duvarın köşesinde dikkatimi çeken bir şey oldu.Tozun üzerinde ayakkabı izleri vardı.Hem de tek bir kişiye ait değildi.En az iki farklı iz görünüyordu.Eğilip dikkatlice inceledim."Birileri buraya bizden önce gelmiş."Dedemin dostu izlere baktı.Yüzü yeniden ciddileşti."Ve çok da uzun zaman önce değil."Mina raflardan birine yaklaşırken ayağı eski bir tahta parçasına takıldı.Tahta hafifçe yerinden oynadı.Altından küçük, katlanmış bir kâğıt çıktı.Hepimiz aynı anda ona baktık.Mina kâğıdı dikkatlice açtı.İçinde yalnızca tek satır yazıyordu.> "Geç kaldınız."Bir an sessizlik oldu.Tam o sırada...Evin üst katından yeniden ayak sesleri duyuldu.Bu kez...Yalnızca bir kişi yürümüyor gibiydi.Sanki...Evde birden fazla kişi vardı.