Kan bağı

Bölüm 13 – Eski FotoğrafKilerde donup kalmıştık.Üst kattan gelen ayak sesleri giderek yaklaşıyordu.Bir kişi...İki kişi...Belki de daha fazlası...Nefes almaya bile çekiniyorduk.Dedemin dostu elini havaya kaldırdı."Sessiz olun."Hepimiz olduğumuz yerde kaldık.Ayak sesleri birkaç saniye daha devam etti.Sonra...Bir anda kesildi.Mina fısıldadı."Gittiler mi?""Bilmiyorum."Sessizlik yeniden eve hâkim olmuştu.Tam o sırada gözüm kilerin en arkasındaki eski bir sandığa takıldı.Diğerlerinden farklıydı.Üzerindeki kilit çoktan kırılmıştı.Sanki biri aceleyle açmış gibiydi.Yavaşça yanına gittim.Kapağını kaldırdım.İçinden eski kıyafetler, birkaç gazete ve sararmış zarflar çıktı.En altta ise kalın, kahverengi bir fotoğraf albümü duruyordu.Tozunu üfleyip kapağını açtım.İlk sayfalarda dedemin çocukluk fotoğrafları vardı.Sonra askerlik yılları...Düğün fotoğrafları...Her sayfada farklı bir anı...Tam albümü kapatacakken araya sıkışmış tek bir fotoğraf dikkatimi çekti.Diğerlerinden çok daha yeniydi.Fotoğrafı elime aldım.Mina yanıma geldi."Ne buldun?"Cevap veremedim.Fotoğrafta dört kişi vardı.Dedem...Cenazede gördüğümüz yaşlı adam...Dedemin en yakın dostu...Ve...Dördüncü kişinin yüzü bu kez silinmemişti.Fotoğraf oldukça netti.Ama onu hiçbirimiz tanımıyorduk.Dedemin dostu fotoğrafı görünce olduğu yerde dondu.Yüzündeki ifade bir anda değişti.Şaşkınlık...Pişmanlık...Ve korku...Hepsi aynı anda okunuyordu."Bu..." dedi kısık bir sesle."Bu fotoğrafın burada olması imkânsız.""Neden?" diye sordum."Çünkü...""...bu fotoğraf yıllar önce yakılmıştı."Mina ile göz göze geldik."Yakıldıysa...""...buraya nasıl geldi?"Tam o anda albümün içinden küçük, katlanmış bir not yere düştü.Notun üzerinde sadece iki kelime yazıyordu.> "O yaşıyor."Bir anda odadaki hava buz gibi oldu.Dedemin dostu yavaşça sandalyeye çöktü.Dudaklarından neredeyse duyulmayacak kadar kısık bir cümle döküldü.> "Demek gerçekten geri dönmüş..."