Kan bağı

Bölüm 14 – Geri Dönen"O yaşıyor."Notta yazan iki kelime, odadaki herkesi sessizliğe gömmüştü.Dedemin en yakın dostu hâlâ aynı noktaya bakıyordu.Sanki yıllardır kaçmaya çalıştığı bir gerçekle yeniden karşılaşmıştı.Ben yavaşça yanına yaklaştım."Kim yaşıyor?"Cevap vermedi.Sanki sesimi bile duymamıştı.Bir kez daha sordum."Bu not kimi anlatıyor?"Adam sonunda derin bir nefes aldı."Geri dönmeyeceğini sanıyorduk.""Kim?""Onu öldü sandık."Mina şaşkınlıkla bana baktı."O zaman...""...ölmemiş mi?"Adam başını yavaşça salladı."Bilmiyorum.""Belki de hiç ölmedi."Bu cevap kafamı daha da karıştırmıştı.Tam o sırada fotoğrafın arkasında ince bir kabarıklık fark ettim.Parmağımla yoklayınca çift katlı olduğunu anladım.Fotoğrafın arka kısmını dikkatlice açtım.İçinden küçücük bir anahtar çıktı.Diğer bulduğumuz anahtardan çok daha küçüktü.Ucuna ince bir kâğıt bağlanmıştı.Kâğıtta tek satır yazıyordu.> "Çalışma masasının sağ çekmecesi."Hepimiz aynı anda birbirimize baktık."Dedemin çalışma odası..." dedim.Adam hemen ayağa kalktı."Çabuk.""Birileri bizden önce oraya ulaşmadan gitmeliyiz."Albümü tekrar sandığa koyup hızla kilerden çıktık.Merdivenleri ikişer ikişer çıkıyorduk.Koridor bomboştu.Ama bu kez başka bir şey dikkatimi çekti.Duvarın üzerindeki eski aile fotoğraflarından biri yere düşmüştü.Camı kırılmıştı.Eğilip yerden aldım.Fotoğrafın arkasında siyah kalemle yazılmış kısa bir cümle vardı.> "Kimseye güvenme."Yazıyı daha önce de görmüştüm.Aynı el yazısı...Dedemin günlüğündeki yazıya benziyordu.Tam bunu söyleyecektim ki...Çalışma odasının kapısının aralık olduğunu fark ettim.Oysa bu odayı biraz önce çıkarken kapatmıştık.Kapıya sessizce yaklaştım.İçeriden hafif bir çekmece sesi geliyordu.Biri...Dedemin çalışma odasında bir şey arıyordu.Mina nefesini tuttu.Ben kapının koluna uzandım.Ve yavaşça kapıyı ittim...