Kan bağı

Bölüm 19 – Pusulanın Gösterdiği YolPusulayı avucumun içinde çevirdim.İbre hiç kıpırdamıyordu.Israrla aynı yönü gösteriyordu.Ormanın derinlikleri...Mina dikkatlice pusulaya baktı."Belki de mıknatıstan etkilenmiştir."Başımı salladım."Deneyelim."Üç farklı yöne döndüm.Sonra birkaç adım yürüdüm.Ama ibre her seferinde aynı noktaya dönüyordu.Dedemin dostu sessizce konuştu."Bu sıradan bir pusula değil.""Çünkü bu, yönü değil...""...gideceğin yeri gösteriyor."Haritayı yeniden açtım.Pusulanın gösterdiği yön ile krokideki X işareti neredeyse aynı hizadaydı.İkisini üst üste getirince içimde garip bir heyecan oluştu."Sanırım X işaretine gidiyoruz."Ormanın içine doğru yürümeye başladık.İlk başta yol düzgündü.Sonra ağaçlar sıklaşmaya başladı.Güneş ışığı bile zor giriyordu.Yaklaşık yarım saat yürüdükten sonra pusulanın ibresi hızla dönmeye başladı.Bir tur...İki tur...Sonra aniden durdu.Tam önümüzde.Kocaman bir meşe ağacı vardı.Ağacın gövdesi diğerlerinden çok daha kalındı.Kabuğunda derin bir yara izi bulunuyordu.Yaranın şekli...Bir taç sembolünü andırıyordu."Burada bir şey olmalı."Ağacın etrafını dolaşmaya başladık.Bir süre hiçbir şey bulamadık.Tam vazgeçecekken Mina eğildi."Buraya bakın."Toprağın üzerinde dümdüz duran dört taş vardı.Doğal görünmüyorlardı.Sanki biri onları özellikle yan yana dizmişti.Taşlardan birini kaldırdım.Altında küçük, yuvarlak bir metal halka vardı.Halkayı dikkatlice çektim.Önce hiçbir şey olmadı.Sonra toprağın altından boğuk bir ses yükseldi.Grrrr...Ayağımızın altındaki zemin hafifçe titredi.Taşların bulunduğu bölüm yavaşça yana kaymaya başladı.Altında dar, taş merdivenler görünüyordu.Mina heyecanla bana baktı."Bu...""...yer altına iniyor."El fenerini yaktık.Merdivenlerden aşağı inmeye başladık.Her basamakta hava biraz daha serinliyordu.Son basamağa ulaştığımızda küçük, yuvarlak bir oda karşımıza çıktı.Oda bomboştu.Sadece tam ortada...Eski bir tahta sandık duruyordu.Sandığın kapağında tek bir cümle oyulmuştu:> "Gerçek miras, onu açmaya cesaret edene aittir."