Kan bağı

Bölüm 27 – Boş KutuKutunun içi bomboştu.Bir süre hiçbirimiz tek kelime edemedik.Kaset yoktu.Sadece kutunun dibinde katlanmış minicik bir kâğıt duruyordu.Dikkatlice açtım.Üzerinde tek cümle yazıyordu:> "Doğru yere geldiniz.

Ama birkaç yıl geç kaldınız."Mina derin bir nefes verdi."Yani biri bizden önce buradaydı."Başımı salladım."Ama acele etmemiş.""Neden?"Çünkü kutunun içinde başka bir şey daha vardı.Kasetin bıraktığı dikdörtgen toz izi hâlâ duruyordu.Kutudan yakın zamanda alınmıştı.Toz tamamen dağılmamıştı.Kutuyu tekrar elime aldım.Kapağını kapatırken hafif bir ses duydum.Tık."Bir dakika..."Kutunun kapağı normalden daha kalındı.Tırnağımla kenarını hafifçe kaldırınca ince, gizli bir bölme açıldı.İçinden eski bir fotoğraf çıktı.Fotoğraf siyah beyazdı.Bu kez dört kişi değil...Sadece iki kişi vardı.Büyükbabam...Ve genç bir adam.İkisi de aynı kaset kutusunu tutuyordu.Fotoğrafın arkasında tarih vardı.12 Mart 1999Altında ise büyükbabamın el yazısıyla yazılmış kısa bir not:> "Eğer kaset kaybolursa, onu yalnızca bu kişi bulabilir."Genç adamın yüzüne uzun uzun baktım.Tanımıyordum.Ama bir ayrıntı dikkatimi çekti.Boynunda küçük bir kolye vardı.Taç şeklinde...Aynı taç sembolü.Mina fotoğrafın köşesini gösterdi."Burada bir şey yazıyor."Fotoğrafın sağ alt köşesinde neredeyse silinmiş tek kelime okunuyordu:"İstasyon.""Tren istasyonu mu?" diye sordum.Dedemin dostu başını iki yana salladı."Hayır..."Bir an durdu.Sonra gözleri büyüdü."Eski radyo istasyonu.""Yıllar önce kapatılan yayın binası..."Fotoğrafı dikkatlice cebime koydum.Kaseti bulamamıştık.Ama ilk kez...Onu en son kimin gördüğüne dair elimizde gerçek bir iz vardı.