Kan bağı

Bölüm 3 – TakipMina ile birbirimize baktık.İkimizin de yüzü bembeyaz olmuştu.İçeride konuşulanları tam olarak anlayamamıştık ama duyduklarımız bile yeterince korkutucuydu.Özellikle son cümle...> "Kimse gerçeği öğrenmeyecek."Bu söz kulaklarımda yankılanıyordu.Mina kolumu hafifçe sıktı."Buradan gidelim."Tam geri dönecekken kulübenin kapısı gıcırdayarak açıldı.İçerideki üç kişi dışarı çıkmaya başlamıştı.Hızla yakındaki büyük bir ağacın arkasına saklandık.Nefesimizi bile tutuyorduk.İlk çıkan kişi, cenazede gördüğüm yaşlı adamdı.Arkasından uzun boylu, siyah montlu biri çıktı.Yüzünü kapüşonu kapattığı için göremedim.Son kişi ise elinde küçük, metal bir kutu taşıyordu.Kutunun üzerinde eski püskü bir kilit vardı.Yaşlı adam etrafına dikkatlice baktı.Sanki birilerinin onları izlediğini hissediyordu.Kalbim öyle hızlı atıyordu ki sesini onların da duyacağından korkuyordum.Üçü yavaş adımlarla ormanın içine doğru yürümeye başladı.Mina kulağıma fısıldadı."Takip edelim mi?"Bir an tereddüt ettim.Ya bizi fark ederlerse?Ama geri dönersek belki de bir daha böyle bir fırsat bulamayacaktık.Başımı yavaşça salladım."Takip edeceğiz."Onlarla aramızda belli bir mesafe bırakarak yürümeye başladık.Dalların üzerine basmamaya çalışıyor, olabildiğince sessiz ilerliyorduk.Bir süre sonra yaşlı adam aniden durdu.Hepimiz olduğumuz yerde kaldık.Adam yavaşça arkasına döndü.Etrafı dikkatlice incelemeye başladı.Nefesimi tuttum.Sadece birkaç metre uzaktaydık.Eğer bir adım daha atsaydık bizi görebilirdi.Neyse ki birkaç saniye sonra tekrar yürümeye başladı.Derin bir nefes aldım.Tam rahatlamıştım ki...Mina'nın ayağı kuru bir dala bastı.ÇAT!Ormanın sessizliği bir anda bozuldu.Üç adam aynı anda arkasını döndü."Biri var!" diye bağırdı siyah montlu adam."Koş!" diye fısıldadı Mina.Hiç düşünmeden koşmaya başladık.Ağaçların arasından hızla geçiyor, arkamızdan gelen ayak seslerini duyuyorduk.Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi.Bir an arkama baktım.Bizi gerçekten takip ediyorlardı.Tam önümdeki ağacı fark edemeyince dengesini kaybeden siyah montlu adam yere düştü.Diğer ikisi onu kaldırmaya çalışırken aralarındaki mesafe açıldı.Bu bize birkaç saniye kazandırmıştı.Mina önümde koşuyordu."Şuraya!" diye bağırdı.Ormanın dışına çıkar çıkmaz hiç durmadan dedemin evine doğru koştuk.Nefes nefeseydik.Kapıya ulaştığımızda ellerim titriyordu.Kapıyı çaldım.İçeriden gelen ayak sesleri giderek yaklaşıyordu.Kapı açıldı.Karşımızda...Dedemin en yakın dostu duruyordu.Yüzündeki şaşkın ifade, bizimkinden daha az değildi.