Kan bağı

Bölüm 32 – Çınarın Altındaki İşaretErtesi sabah güneş yeni doğarken bahçeye çıktık.Hava serindi.Çınarın sararmış yaprakları yavaşça toprağa düşüyordu.Ağacın önünde durdum.Bir süre hiçbir şey yapmadan etrafı izledim."Ne arıyoruz?" diye sordu Mina."Henüz bilmiyorum."Dedemin notunu tekrar okudum.> "Bahçedeki çınar, yalnızca sonbaharda sırrını gösterir."Tam o sırada rüzgâr biraz şiddetlendi.Dallar sallandı.Sarı yapraklar peş peşe yere dökülmeye başladı.Bir dakika...Yapraklar rastgele düşmüyordu.Çınarın bir tarafındaki yapraklar küçük bir alanı tamamen kapatıyordu.Sanki yıllardır aynı noktayı gizliyorlardı.Yaprakları yavaşça kenara çektim.Toprağın üzerinde düz, yuvarlak bir taş vardı.Diğer taşlardan farklıydı.Üzerine küçük bir taç sembolü oyulmuştu.Mina diz çöktü."İlk kez bu sembolü dışarıda görüyoruz."Taşı dikkatlice kaldırmaya çalıştım.İlk başta kıpırdamadı.Sonra iki elimle bastırınca yavaşça döndü.Altından küçük, metal bir kutu çıktı.Kutunun kapağında şu yazıyordu:> "Her cevap yeni bir soru doğurur."Kutuyu açtım.İçinde ne altın vardı...Ne para...Sadece eski, katlanmış bir harita duruyordu.Bu kez kasabanın haritasıydı.Ama üzerinde yalnızca tek bir yer kırmızı mürekkeple işaretlenmişti.Kasabanın dışında, uzun yıllardır kullanılmayan eski bir köprü...Haritanın arkasında ise dedemin el yazısıyla son bir not vardı:> "Bütün yollar aynı yere çıkmaz.

Ama doğru yol, seni geçmişin başladığı yere götürür."Haritayı dikkatlice katladım.İçimde garip bir his vardı.Şimdiye kadar bulduğumuz her ipucu bizi bir sonraki adıma götürmüştü.Ama bu kez...Sanki yolun sonuna gerçekten yaklaşmıştık.Çünkü haritada işaretlenen yer...Dedemin hiçbir notunda daha önce hiç geçmemişti.