Kan bağı

Bölüm 33 – Eski KöprüErtesi gün kasabanın dışına doğru yola çıktık.Haritadaki kırmızı işaret bizi yıllardır kullanılmayan eski köprüye götürüyordu.Eskiden nehir üzerinden geçen bu taş köprü, yeni yol yapıldıktan sonra tamamen unutulmuştu.Çevresini yabani otlar sarmıştı.Köprüye adım attığım anda garip bir his oluştu.Sanki burası...Dedemin geçmişinden kalan son yerlerden biriydi.Mina köprünün korkuluklarına baktı."Burası yıllardır kullanılmamış."Gerçekten de taşların üzerinde kalın bir yosun tabakası vardı.Tam geri dönecekken güneş ışığı taşlardan birine vurdu.Parlayan küçük bir metal parçası dikkatimi çekti.Eğilip aldım.Bu, eski bir madeni para değildi.Yuvarlak, bronz bir rozetti.Üzerinde yine aynı taç sembolü vardı.Arkasında ise tek satır yazıyordu.> "Üç adım kuzey, iki adım doğu."Haritayı cebime koydum.Köprünün tam ortasına yürüdüm.Notta yazdığı gibi üç adım kuzeye, ardından iki adım doğuya ilerledim.Ayağım bir taşa çarptı.Diğerlerinden biraz yüksekti.Taşı dikkatlice inceledim.Üzerinde ince ince kazınmış harfler vardı.Toprağı temizleyince yazı tamamen ortaya çıktı.> "Buraya hiçbir şey gömmedim."Mina şaşkınlıkla güldü."Ne?""İnsan böyle bir şey yazar mı?"Ben ise yazının devamına dikkat ettim.Altında çok küçük harflerle ikinci bir cümle vardı.> "Çünkü insanlar hep toprağın altına bakar."Başımı yavaşça kaldırdım.Toprağa değil...Etrafımıza bakmaya başladım.Tam o sırada köprünün kemerlerinden birinin altında, küçük bir metal kutu güneş ışığında parladı.Dedem yine aynı şeyi yapmıştı.Herkesin aşağı bakacağını biliyordu.Oysa gerçek ipucu...Başımızın biraz üzerindeydi.