Kan bağı

Bölüm 34 – Kemerin Altındaki KutuKöprünün taş kemerine dikkatlice yaklaştım.Gerçekten de orada küçük, paslanmış bir metal kutu duruyordu.Sanki yıllardır kimse fark etmemişti.Köprünün altına inen dar patikadan ilerledik.Kemerin tam altına geldiğimizde kutuya uzandım.Kutunun üzerinde ne taç sembolü vardı...Ne de bir not.Sadece küçük bir tarih kazınmıştı.1998Kutuyu açtım.İçinden eski bir kumaş parçasına sarılmış ince bir defter çıktı.Bu, dedemin daha önce bulduğumuz günlüklerine hiç benzemiyordu.Kapakta tek bir kelime yazıyordu:> "Hatıralar."İlk sayfayı açtım.Bu kez ne şifre vardı...Ne gizli mürekkep...Ne de bilmeceler.Dedem ilk kez doğrudan yazmıştı.> "Bu defteri bulan kişi artık gerçeğin sonuna yaklaştı.

Bundan sonra seni yönlendirecek ipuçları değil, kendi kararların olacak."Sayfaları çevirmeye devam ettim.İçinde çocukluğuna dair anılar vardı.İlk bisikleti...İlk kitabı...İlk başarısı...Ve sayfaların arasında sürekli aynı cümle tekrar ediyordu.> "İnsan sahip olduklarıyla değil, geride bıraktıklarıyla hatırlanır."Mina sessizce gülümsedi."Sanırım artık dedeni gerçekten tanımaya başladık."Tam defteri kapatırken son sayfadan küçük bir fotoğraf düştü.Fotoğrafta dedem gençti.Elinde küçük bir fidan tutuyordu.Arkasında ise aynı çınar ağacı vardı.Fotoğrafın arkasına şu not yazılmıştı:> "Bu ağaç büyüdüğünde, benim yerime konuşacak."Bir an durdum.Sonra aklıma bahçedeki çınar geldi.Demek o ağaç...Sadece bir ipucu değildi.Dedemin yıllar önce kendi elleriyle diktiği ağaçtı.Defterin arka kapağını kapatırken ince bir zarf yere kaydı.Diğer zarflardan farklıydı.Üzerinde yalnızca şu yazıyordu:> "Bunu eve döndüğünde aç."Bu kez zarfı cebime koydum.Çünkü artık biliyordum...Dedem, son cevabı hiçbir zaman yolun ortasında vermeyecekti.Bütün yolculuk başladığı yerde bitecekti.