Kan bağı

Bölüm 36 – Son KararDosyayı yavaşça kapattım.O küçük kutucuğa uzun süre baktım.Kalemi elime aldım.Ama işaret koymadım.İçimde bir ses, bunun henüz doğru zaman olmadığını söylüyordu.Mina sessizce yanıma geldi."Neden bekliyorsun?"Kalemi masaya bıraktım."Çünkü dedem bana bir şeyi bulmamı değil...""...onu anlamamı istedi."O sırada dedemin dostu gülümsedi.İlk kez bu kadar rahattı."Sana son bir şey göstermem gerekiyor."Çalışma odasının kapısını kapattı.Kitaplığın önüne yürüdü.En üst raftaki eski bir kitabı çekti.Hiç beklemediğimiz bir şey oldu.Kitaplığın arkasından ince bir mekanizma sesi geldi.Tak...Kitaplık birkaç santimetre yana kaydı.Arkasında dar bir oda vardı.Odaya girdik.İçeride ne altın vardı...Ne kasalar...Ne de gizli belgeler.Sadece ahşap raflar...Ve yüzlerce defter.Hepsinin sırtında aynı yazı vardı.199119921993...2024Her yıl için bir defter...Dedemin dostu yavaşça konuştu."Bunlar onun günlükleri.""Hayatının neredeyse tamamını yazdı."Şaşkınlıkla raflara baktım."Bana neden daha önce göstermediniz?""Çünkü bana verdiği söz buydu.""Sen bütün yolu kendi başına yürüyene kadar...""...bu kapıyı açmayacaktım."Raflardan son defteri aldım.Kapağında tarih yoktu.Sadece tek bir isim yazıyordu.> "Sana."Elllerim titremeye başladı.Defteri açtım.İlk sayfada dedemin son satırları vardı.> "Bu defteri okuyorsan artık hikâyem bitmiştir."> "Ama seninki yeni başlıyor."Sayfayı çevirdim.Bu kez boştu.Bir sonraki sayfa da...Sonraki de...Defterin tamamı bomboştu.En son sayfaya geldiğimde tek bir cümle yazıyordu.> "Devamını sen yaz."O an boğazım düğümlendi.Anladım.Dedemin bana bıraktığı gerçek miras...Bir ev...Bir arazi...Ya da bir servet değildi.Boş bir defterdi.Ve o defterin her sayfası...Benim yazacağım yeni hikâyeyi bekliyordu.