Kan bağı

Bölüm 37 – İlk SatırDefteri kapatamadım.Parmaklarım hâlâ ilk sayfanın üzerindeydi."Devamını sen yaz."Bu cümle, bulduğumuz bütün ipuçlarından daha ağır gelmişti.Odaya sessizlik çöktü.Kimse konuşmuyordu.Mina yavaşça yanıma geldi."Ne hissediyorsun?"Bir süre cevap veremedim.Sonra gülümsedim."İlk kez...""...hiçbir şey aramıyorum."Dedemin dostu başını salladı."İşte bütün yolculuğun amacı buydu."Defteri masanın üzerine bıraktım.Kalemi elime aldım.Bu kez elim titremiyordu.İlk sayfayı açtım.Uzun süre boş sayfaya baktım.Sonra ilk cümleyi yazdım.> "Her hikâye bir miras bırakır."Kalemi bıraktım.İçimde garip bir huzur vardı.Tam o sırada çalışma odasının penceresinden içeri hafif bir rüzgâr girdi.Masanın üzerindeki eski mektuplardan biri yere düştü."Bu mektubu daha önce gördük mü?" diye sordu Mina.Eğilip aldım.Hayır.Üzerindeki kâğıt diğerlerinden çok daha yeniydi.Üstelik...Bu kez zarfın üzerinde dedemin değil, başka birinin el yazısı vardı.> "Bunu okuyan kişiye..."Zarfı açtım.İçinden kısa bir mektup çıktı.> "Eğer bu satırları okuyorsan, demek ki o başardı."> "Bana verdiği sözü tuttu."> "Şimdi sıra sende."Mektubun altında bir isim vardı.Ahmet Arslanİlk kez bu ismi görüyordum.Mina da şaşkındı."Bu kim?"Dedemin dostu mektuba bakınca donup kaldı.Yüzündeki ifade bir anda değişti."İmkânsız...""Neden?" diye sordum.Sessizce sandalyeye oturdu.Sonra gözlerini mektuptan ayırmadan fısıldadı:"Ahmet Arslan...""...benim yıllardır öldüğünü sandığım kardeşim."