Kan bağı

Bölüm 4 – Beklenmeyen GerçekKapının açılmasıyla birlikte hepimiz birkaç saniye boyunca olduğumuz yerde kaldık.Karşımızdaki kişi dedemin en yakın dostuydu.Cenazede de onu görmüştüm.Ama asıl şaşırdığım şey bu değildi.Yüzündeki ifade...Sanki bizi burada görmeyi hiç beklemiyordu."Neler oldu size?" diye telaşla sordu.Mina nefes nefese kalmıştı."Bizi... takip ettiler..."Adamın yüzündeki renk bir anda değişti."Kim?""Cenazedeki yaşlı adam..."Sözüm bitmeden adam derin bir nefes aldı.Başını öne eğdi."İçeri girin."Kapıyı arkamızdan hemen kilitledi.Evin perdelerini tek tek kapattı.Sonra pencereden dışarıyı kontrol etti.Bu hareketleri beni daha da tedirgin etmişti."Bir şey mi oldu?" diye sordum.Adam cevap vermedi.Sessizce salona geçti.Biz de peşinden yürüdük.Masanın üzerinde eski bir kutu duruyordu.Tam kulübede gördüğüm kutuya benziyordu.Adam kutuya uzun uzun baktı.Sonra sandalyesine oturdu."Bazı gerçekleri öğrenmeniz gerekiyordu..." dedi."O yüzden mi bizi takip ettiler?" diye sordum.Başını yavaşça salladı."Evet.""O insanlar kim?"Adam birkaç saniye sustu.Sanki doğru kelimeleri seçmeye çalışıyordu."Bu sorunun cevabı sandığınız kadar basit değil."Salondaki sessizlik gittikçe ağırlaşıyordu.Mina dayanamadı."Lütfen bize her şeyi anlatın."Adam gözlerini kapattı."Söz vermiştim...""Kime?""Büyükbabanıza."Bu cevabı hiç beklemiyordum."Dedem mi?""Evet.""Ne sözü?""Zamanı gelmeden hiçbir şeyi anlatmayacağıma dair."Kalbim hızlanmaya başladı."Demek... dedem bütün bunları biliyordu?"Adam yavaşça ayağa kalktı.Kitaplığın yanına giderek eski bir çerçeveyi eline aldı.Fotoğrafta dedem, cenazede gördüğüm yaşlı adam ve yanında tanımadığım iki kişi vardı.Hepsi gülümsüyordu.Bu fotoğraf kafamı tamamen karıştırmıştı."Ama...""Bunlar arkadaş mıydı?"Adam başını salladı."Bir zamanlar...""Şimdi değiller mi?"Derin bir sessizlik oldu.Sonra hayatım boyunca unutamayacağım cümleyi söyledi.> "Çünkü yıllar önce yaşanan bir olay... hepsini birbirine düşman etti."O an odadaki hava değişmişti.Artık bunun sadece bir miras meselesi olmadığını anlamaya başlamıştım.Geçmişte yaşanan bir olay...Bugünü hâlâ etkiliyordu.Ve biz, farkında olmadan o olayın tam ortasına düşmüştük.Tam o sırada...Kapı üç kez sertçe çalındı.Tok...Tok...Tok...Mina korkuyla bana baktı.Evdeki herkes sustu.Kapının arkasından yaşlı bir adamın sesi duyuldu.> "Kapıyı açın...

Konuşmamız gereken yarım kalmış bir mesele var."