Kan bağı

Bölüm 5 – Kapının Ardındaki AdamTok...Tok...Tok...Kapıya vurulan her darbeyle birlikte odadaki sessizlik daha da ağırlaşıyordu.Ne ben konuşabiliyordum ne de Mina.Dedemin en yakın dostu derin bir nefes aldı.Yüzündeki ifade ilk kez bu kadar endişeliydi.Sanki kapının arkasındaki kişiyi çok iyi tanıyordu."Burası güvenli değil..." diye mırıldandı.Sonra bize döndü."Ne olursa olsun, ben söylemeden dışarı çıkmayın."Yavaş adımlarla kapıya doğru ilerledi.Kapının önüne geldiğinde birkaç saniye durdu.Elini kapı koluna götürdü.Ama açmadı."Senin burada olmadığını biliyorum." dedi dışarıdaki adam."Yıllardır kaçıyorsun."Kapının arkasından yaşlı adamın sesi yeniden duyuldu."Kaçmayı bırak."Ben dayanamadım.Perdenin arasından dışarı bakmaya çalıştım.Bahçede sadece cenazede gördüğüm yaşlı adam vardı.Elinde bastonu, yüzünde ise garip bir sakinlik...Hiç acele etmiyor gibiydi.Sanki nasıl olsa kapının açılacağını biliyordu.Dedemin dostu sonunda konuştu."Buraya neden geldin?"Yaşlı adam hafifçe gülümsedi."Çünkü artık saklanmanın bir anlamı kalmadı.""Git.""Bunu sen de biliyorsun.""Eğer onlar gerçeği öğrenmezse...""...çok geç olacak."Bu sözleri duyunca kalbim daha hızlı atmaya başladı.Hangi gerçek?Dedemin dostu sonunda kapıyı araladı.İkisi birkaç saniye boyunca birbirlerine baktılar.Ne bağırıyorlardı...Ne de kavga ediyorlardı.Sadece göz göze durmuşlardı.Sanki yıllardır söyleyemedikleri yüzlerce cümleyi bakışlarıyla anlatıyorlardı.Yaşlı adam cebinden eski, katlanmış bir zarf çıkardı."Bunu ona vermemi istemişti.""Kim?""Arkadaşımız."Dedemin dostu zarfı görünce donup kaldı.Titreyen elleriyle zarfı aldı.Arkasını çevirdiğinde gözlerinin dolduğunu fark ettim.Sessizce zarfı açtı.İçinden sararmış bir mektup çıktı.Mektubun en üstünde sadece tek bir cümle yazıyordu.> "Eğer bu mektubu okuyorsanız... planladığımız hiçbir şey istediğimiz gibi gitmemiş demektir."Odadaki herkes sessizliğe gömüldü.Dedemin dostu mektubu okumaya devam ederken yüzündeki ifade yavaş yavaş değişmeye başladı.Şaşkınlık...Üzüntü...Ve korku...Hepsi aynı anda yüzüne yansımıştı.Mektubu yavaşça masanın üzerine bıraktı.Bize döndü."Sanırım..." dedi."...artık her şeyi anlatmanın zamanı geldi."Tam konuşmaya başlayacakken...Evin elektrikleri bir anda kesildi.Salon karanlığa gömüldü.Mina korkuyla koluma sarıldı.Dışarıdan gelen rüzgâr kapıyı yavaşça araladı.Ve karanlığın içinden tek bir ses duyuldu.> "Mektubun son sayfasını okumayın..."O an anladım.Bu hikâyede, bildiğimizi sandığımız hiçbir şey göründüğü gibi değildi.