Kan bağı

Bölüm 6 – Mektubun Son SayfasıSalon karanlığa gömülmüştü.Elektriklerin kesilmesiyle birlikte odanın içini yalnızca pencereden süzülen ay ışığı aydınlatıyordu.Kimse konuşmuyordu.Kalbimin atışlarını duyabiliyordum.Mina hâlâ koluma sıkıca tutunuyordu."Bu... bu sesi kim çıkardı?" diye fısıldadı.Cevap veren olmadı.Dedemin en yakın dostu hızla masanın üzerindeki mektubu aldı.Son sayfayı çevirmeden önce derin bir nefes aldı."Az önce biri..." dedim."...son sayfayı okumayın dedi."Adam başını yavaşça kaldırdı."Biliyorum.""Biliyor musunuz?""Evet.""Peki neden?"Bir süre sessiz kaldı.Sonunda yavaşça konuşmaya başladı."Çünkü yıllar önce bu mektubu yazan kişi, son sayfanın yalnızca doğru zamanda okunmasını istemişti.""Kim yazdı bu mektubu?"Adam mektubun en altındaki imzayı gösterdi.Parmaklarım titremeye başladı.İmzayı okuduğumda nefesim kesildi.İmza büyükbabama aitti."Bu... imkânsız.""Dedem bu mektubu nasıl yazabilir?"Mina da benim kadar şaşkındı."Ama... mektubu yazan kişi büyükbabanızsa...""...neden bize daha önce söylemedi?"Adam gözlerini kapattı."Çünkü sizi korumaya çalışıyordu.""Kime karşı?"Tam cevap verecekti ki...Dışarıdan araba sesi duyuldu.Farların ışığı pencereden içeri vurdu.Hepimiz aynı anda perdeye döndük.Bahçeye siyah bir araç girmişti.Kapısı yavaşça açıldı.İçinden takım elbiseli iki kişi indi.Ardından üçüncü kişi...Yavaş adımlarla arabadan çıktı.Onu görünce yaşlı adamın yüzündeki ifade tamamen değişti.Bir adım geri çekildi."Hayır...""Bunun bu kadar erken olacağını düşünmemiştim."Dedemin dostu pencereye baktı.Yüzü bembeyaz olmuştu."Çabuk!""Mektubu saklayın.""Hiç kimse onu görmemeli."Ben daha ne olduğunu anlayamadan mektubu montumun içine koydum.Tam o sırada...Kapı zili çaldı.Bir kez...İki kez...Üç kez...Kimse hareket etmiyordu.Sonunda dışarıdan tok ve sakin bir ses duyuldu.> "Polis.

Açar mısınız?"O an içimde garip bir his oluştu.Bir şeyler yanlıştı.Çünkü bahçeye gelen arabada...Hiç polis arması yoktu.