🌙 “Fısıltıların Ardındaki Sır”

FISILTILARIN ARDINDAKİ SIR2.

KİTAPBÖLÜM 5 — İKİNCİ ÇOCUKMerdivenler aşağı doğru uzanıyordu.Gece kaç basamak indiğini artık bilmiyordu.On.Yirmi.Belki otuz.Telefonunun ışığı birkaç metre ötesini bile doğru düzgün aydınlatmıyordu.Yasmin hemen arkasındaydı.Doruk onların arkasında ilerliyor, Nehir ise en önde yolu bulmaya çalışıyordu.Kimse konuşmuyordu.Çünkü yukarıdaki ses hâlâ Gece'nin zihnindeydi.“Beni aşağıda bekle.”Ses onun sesiydi.Ama Gece o cümleyi söylememişti.Merdivenin sonunda küçük bir koridor ortaya çıktı.Nehir durdu.“Buradayız.”Gece etrafına baktı.Duvarlar eskiydi.Ama bu bölüm istasyondan farklıydı.Burada her şey daha düzenliydi.Duvarlarda kablolar vardı.Tavana küçük kameralar yerleştirilmişti.Bazı kapıların üzerinde numaralar bulunuyordu.01020304Ve koridorun sonunda…17Gece'nin gözleri o kapıya takıldı.“Burası.”Doruk:“17 numaralı dosya.”Nehir başını salladı.“Evet.”Yasmin:“Dosya dediğiniz şey gerçekten bir oda mı?”Nehir:“Bir oda değil.”“Ne o zaman?”Nehir kapıya baktı.“Bir laboratuvar.”Gece'nin yüzü değişti.“Laboratuvar mı?”“Evet.”Doruk:“Kim kullanıyordu?”Nehir cevap vermeden önce Gece'ye baktı.“Baban.”Gece'nin içi buz kesti.“Babam burada ne yapıyordu?”Nehir:“Başta araştırma yapıyordu.”“Ne araştırması?”“Bellek.”Gece kaşlarını çattı.“Anılar.”Nehir:“Evet.”Yasmin:“İnsanların anılarıyla mı oynuyordu?”Nehir:“Başta hayır.”“Sonra?”Nehir sessiz kaldı.Gece kapının önüne geldi.“Sonra ne oldu?”Nehir:“Sonra bazı şeyler kontrolden çıktı.”Gece kapıya baktı.“İçeride ne var?”Nehir:“Bilmiyorum.”Doruk:“Yalan söylüyorsun.”Nehir ona döndü.“Hayır.”“Sen buraya daha önce geldin.”“Evet.”“Ve ne olduğunu biliyorsun.”Nehir'in yüzünde korku belirdi.“Buraya yalnızca bir kez geldim.”“Ne gördün?”Nehir birkaç saniye sustu.“Bir çocuk.”Gece'nin kalbi hızlandı.“İkinci çocuk mu?”Nehir başını salladı.“Evet.”Gece kapıya baktı.“Burada mı?”Nehir:“Bilmiyorum.”Gece elini kapıya uzattı.Tam dokunacakken kapı kendiliğinden açıldı.Tık.Dördü birden geri çekildi.İçeriden soğuk bir hava çıktı.Odanın ışıkları tek tek yandı.Bir.İki.Üç.Sonra bütün oda aydınlandı.Gece içeri girdi.Oda beklediğinden çok daha büyüktü.Duvar boyunca bilgisayarlar vardı.Ortada büyük bir masa.Masanın üzerinde dosyalar.Fotoğraflar.Eski kasetler.Ve tam karşıda…Camla çevrili küçük bir oda.Gece cama yaklaştı.İçerisi boştu.Yerde yalnızca küçük bir oyuncak vardı.Tahta bir tren.Gece oyuncağa baktı.Bir şey hatırladı.Küçükken sahip olduğu bir oyuncak.Kırmızı bir tren.Ama annesi onun hiçbir zaman treni olmadığını söylemişti.Gece fısıldadı:“Ben bunu biliyorum.”Yasmin:“Neyi?”“Bu oyuncağı.”Doruk:“Daha önce gördün mü?”“Hayır.”Gece oyuncağa baktı.“Ama hatırlıyorum.”Nehir yavaşça yanlarına geldi.“Çünkü bu senin.”Gece ona döndü.“Benim mi?”Nehir:“Evet.”“Ne zaman?”“Sen iki yaşındayken.”Gece'nin aklına bir görüntü geldi.Büyük bir oda.Bir adam.Kırmızı tren.Ve başka bir çocuk.Gece'nin yanında oturuyordu.İki çocuk.Aynı yaşta.Aynı saç rengi.Aynı gözler.Gece'nin nefesi kesildi.“Onu gördüm.”Nehir:“Kimi?”“Diğer çocuğu.”Yasmin:“Gece…”Gece gözlerini kapattı.“Buradaydı.”Bir anda odanın içindeki bilgisayarlardan biri açıldı.Ekranda bir görüntü belirdi.İki küçük çocuk.Yan yana oturuyorlardı.Birinin üzerinde mavi bir tişört vardı.Diğerinin üzerinde beyaz.Gece ekrana yaklaştı.“Bu benim.”Nehir:“Evet.”Gece diğer çocuğa baktı.“Peki bu…”Ekranın altında yazı belirdi.ÇOCUK A — GECEÇOCUK B — TOPRAKGece'nin yüzü değişti.“Toprak…”Doruk:“İkinci çocuğun adı.”Gece ekrana baktı.“Benim kardeşim.”Yasmin:“İkiziniz miydi?”Nehir:“Evet.”Gece bir an hiçbir şey söylemedi.Yıllardır tek çocuk olduğunu sanmıştı.Ama bir kardeşi vardı.Ve kardeşi kaybolmuştu.Ekrandaki görüntü devam etti.Çocuklar gülüyordu.Bir adam içeri giriyordu.Gece'nin babası.Çocuklar ona koşuyordu.Kayıttaki babasının sesi duyuldu:“Toprak, Gece'yi bırak.”Küçük çocuk gülerek Gece'nin elini tuttu.“Hayır.”Gece'nin gözlerinden yaş geldi.“Ben bunu hatırlamıyorum.”Nehir:“Anıların silindi.”“Kim sildi?”Nehir cevap vermedi.Gece:“Kim?”Nehir:“Baban.”Gece'nin yüzü düştü.“Babam mı?”“Evet.”Gece bilgisayara baktı.“Niye?”Nehir:“Çünkü Toprak kaybolduğunda sen onun peşinden gitmeye çalıştın.”Gece:“Kaç yaşındaydım?”“İki.”Gece'nin gözleri doldu.“İki yaşındaki bir çocuğun anılarını neden silersin?”Nehir:“Çünkü gördüğün şeyi hatırlarsan…”Durdu.“Ne?”“Onu kimin aldığını hatırlarsın.”Oda sessizleşti.Gece:“Kim aldı?”Nehir:“Bilmiyoruz.”Tam o sırada bilgisayardaki görüntü değişti.Ekranda büyük bir yazı belirdi.SON KAYITGece:“Bunu aç.”Doruk:“Bekle.”“Ne?”“Bu dosyanın adı.”Ekranda:GECE — HAFIZA SIFIRLAMAyazıyordu.Gece'nin yüzü gerildi.“Babam bunu neden kaydetmiş?”Nehir:“Belki sana gerçeği bırakmak için.”Gece:“Öyleyse aç.”Doruk bilgisayardaki dosyaya bastı.Ekran karardı.Sonra bir kamera görüntüsü geldi.Kayıtta Derya vardı.Kucağında küçük Gece.Yanında Gece'nin babası.Derya ağlıyordu.“Bunu yapmak zorunda mıyız?”Baba:“Başka çaremiz yok.”Derya:“Ya hatırlarsa?”“Hatırlamayacak.”“Ya Toprak geri dönerse?”Adam sustu.Derya:“Onu da mı sileceksin?”Adam başını kaldırdı.“Hayır.”Derya:“Peki ne yapacaksın?”Adamın yüzü karardı.“Onu bulacağım.”Kayıt kesildi.Gece ekrana bakakaldı.“Demek annem de biliyordu.”Yasmin onun elini tuttu.“Gece…”Gece elini çekmedi.Sadece ekrana baktı.“Toprak nerede?”Kimse cevap vermedi.Tam o anda odanın diğer tarafından bir ses geldi.Tık.Herkes döndü.Camlı odanın içindeki tahta tren…Yer değiştirmişti.Az önce kapının yanında duruyordu.Şimdi camın tam ortasındaydı.Yasmin:“Bunu siz de gördünüz mü?”Doruk:“Evet.”Nehir'in yüzü bembeyaz oldu.“Hayır…”Gece:“Ne oldu?”Nehir:“Buradan gitmeliyiz.”“Niye?”Nehir camlı odayı gösterdi.“Çünkü o oda boş değildi.”Gece:“Ne demek?”Nehir:“Ben geldiğimde…”Sesi titredi.“Toprak oradaydı.”Gece'nin kalbi hızlandı.“Toprak burada mıydı?”“Evet.”“Sonra?”“Kapıyı açtığımda…”Nehir yutkundu.“Kayboldu.”Yasmin:“Bir çocuk nasıl kaybolur?”Nehir:“Bilmiyorum.”Gece cama yaklaştı.“Belki hâlâ burada.”Camın yüzeyine elini koydu.İçeride hiçbir şey yoktu.Sonra…Camın öbür tarafından küçük bir el cama dokundu.Gece'nin nefesi kesildi.“Toprak?”El kayboldu.Gece geri çekildi.Yasmin:“Ne oldu?”Gece:“Bir el…”Doruk hemen cama baktı.“Bir şey yok.”Gece:“Hayır, gördüm!”Nehir:“Ben de.”Doruk ona baktı.“Sen de mi?”Nehir başını salladı.Üçü cama bakarken…Camın üzerinde buğuyla bir kelime oluşmaya başladı.GECESonra ikinci kelime.BENİ BULGece'nin gözleri doldu.“Toprak…”Yasmin:“Bu gerçekten o olabilir mi?”Gece cevap vermedi.Çünkü camın arkasında küçük bir gölge belirmişti.Gölge yavaşça yaklaşmaya başladı.Bir çocuk silueti.Gece bir adım attı.“Toprak?”Siluet durdu.Sonra başını kaldırdı.Gece onun yüzünü göremiyordu.Ama çocuk elini kaldırdı.Camın üzerine bir sayı yazdı.04Doruk:“Dört.”Nehir:“Dört numaralı oda.”Gece:“Burada dört numaralı oda mı var?”Nehir:“Evet.”Gece:“O zaman gidelim.”Nehir:“Hayır.”“Niye?”Nehir'in sesi çok alçaktı.“Çünkü dört numaralı odanın kapısı hiç açılmadı.”Gece:“Belki şimdi açılır.”Nehir:“Gece…”Gece kapıya doğru yürüdü.“Toprak oradaysa onu bulacağım.”Yasmin hemen arkasından geldi.“Ben de geliyorum.”Doruk:“Ben de.”Nehir birkaç saniye tereddüt etti.Sonunda:“Tamam.”Dördü koridora çıktı.4 numaralı oda çok uzakta değildi.Kapısının üzerinde eski bir çizik vardı.Gece kapının önünde durdu.İçeriden bir ses geldi.Çocuk sesi.“Abla…”Gece'nin gözleri büyüdü.Yasmin:“Bunu duydum.”Doruk:“Ben de.”Nehir kapıya yaklaşmadı.Gece:“Toprak?”İçeriden:“Abla…”Gece elini kapı koluna koydu.Nehir:“Bekle.”“Ne?”“Kapıyı açmadan önce…”Nehir bir şey söylemek üzereydi.Ama ışıklar söndü.Tamamen.Bu kez bilgisayarlar da kapandı.Karanlıkta yalnızca bir ses duyuldu.Bir çocuk gülüşü.Sonra bir fısıltı:“Beni buldun.”Gece'nin kalbi hızlandı.“Toprak?”Cevap gelmedi.Kapı yavaşça açıldı.İçerisi zifiri karanlıktı.Gece telefonunun ışığını açtı.Odanın ortasında küçük bir sandalye vardı.Sandalyenin üzerinde kırmızı oyuncak tren duruyordu.Gece yavaşça içeri girdi.Oyuncağa yaklaştı.Trenin altında küçük bir fotoğraf vardı.Fotoğrafı aldı.Fotoğrafta iki çocuk vardı.Gece ve Toprak.Ama fotoğrafın arkasında başka bir tarih yazıyordu.16 EYLÜL 2026Gece'nin yüzü bembeyaz oldu.“Bu fotoğraf…”Doruk:“Bugünün tarihi.”Yasmin:“İmkânsız.”Gece fotoğrafı çevirdi.Arkasında bir cümle daha vardı.“Toprak kaybolmadı.”Gece nefesini tuttu.Altında ikinci bir cümle belirdi.“Sadece seni bekledi.”Bir anda odanın köşesinden bir ses geldi.“Abla.”Gece başını kaldırdı.Karanlığın içinde iki göz parladı.Gece bir adım attı.“Toprak?”Çocuk yavaşça ışığa çıktı.Gece'nin karşısında duruyordu.Yüzü küçüktü.Gözleri Gece'nin gözlerine benziyordu.Ve elinde aynı kırmızı oyuncak tren vardı.Gece'nin gözleri doldu.“Sen…”Çocuk ona baktı.“Beni neden bıraktın?”Gece'nin nefesi kesildi.“Ben seni bırakmadım.”Çocuk başını iki yana salladı.“Bıraktın.”“Hayır.”“Hatırlamıyorsun.”Gece'nin gözlerinden yaş süzüldü.“Hatırlamak istiyorum.”Çocuk bir adım yaklaştı.“Hatırlarsan…”Durdu.“Ne?”Çocuk Gece'nin kulağına yaklaşarak fısıldadı:“Onun kim olduğunu da hatırlarsın.”Gece:“Kim?”Çocuk arkasını döndü.Odanın karanlık köşesini gösterdi.“Bizi ayıran kişi.”Gece oraya baktı.Hiç kimse yoktu.Sonra bir ses duyuldu.Yetişkin bir erkek sesi.“Gece.”Gece dondu.Bu kez ses babasının sesi değildi.Ama tanıdıktı.Çok tanıdık.Çünkü o ses…Derya'nın sesiydi.“Buraya kadar gelmemen gerekiyordu.”Gece yavaşça arkasını döndü.Kapının yanında annesi duruyordu.Derya.Yüzünde korku vardı.Ama elinde…Gece'nin daha önce hiç görmediği bir anahtar vardı.Derya'nın gözleri Toprak'a kaydı.Sonra Gece'ye.Ve fısıldadı:“Şimdi ikinizi de aynı anda kaybetmek istemiyorum.”