Tahtın Kusuru

Bölüm 2•

(1) Rüzgar Bizi Bulana Kadar

Tema:

Yazar Notu: Bu bölüm aslında birazcık deneme bölümü gibi, değiştirmemi istedikleriniz varsa yorumlarda buluşalım! (Not: Normalde yazım dilim daha ağırdır ama biraz hafifletmeye çalıştım umarım başarılı olmuşumdur ve sizi sıkmaz.) Keyifli Okumalar!


Sisli bir gölün kıyısında başını suya eğen geyiğin kalbi ne kadar hızlı atıyorsa, Artemis’in parmakları arasındaki o gergin kiriş de yaşam ile ölüm arasındaki çizgiyi o kadar daraltıyordu; zira Puno ormanlarında kader, serbest kalmak üzere olan tek bir okun fısıltısıyla yazılırdı.

Ve avcının elinde olan gergin kirişin serbest kalmasıyla havada yankılanan ıslık sesi belki de tüm ormandan duyulmuştur. Islık sesinin ardından tok ve yırtılma sesine benzer bir ses duyuldu. Ardından şaha kalkan geyik dörtnala koşmaya başlayınca Artemis`in yüzünde her avını vurduğunda oluşan o zafer sırıtışı oluştu.

Bu sırıtış, mutluluk sırıtışı değildi asla, bu zaferin ve başladığı bir işi bitirmenin sırıtışıydı.

Zaten Artemis de sadist birisi değildi eninde sonunda, sadece işini yapmaya çalışıyordu.

Av olmak zordu da avcı olmak da çok kolay sayılmazdı.

Sırıtış yüzünde minik izler haline düşmüşken aradan geçen 1-2 dakikanın ardından Artemis, geyiğin koştuğu kısma doğru net ve keskin adımlarla yürümeye başladı, her ne kadar yolu takip ediyor gibi görünse de aslında takip ettiği şey kan kokusuydu. Burnuna metalik ve paslı bir koku geldiğinde adımlarını o tarafa doğru yönlendirdi, çırpınan geyiği gördüğünde dudaklarındaki gülümseme buruldu ve hızlıca kılıfından hançeri çıkarıp geyiğin azabına son vermek adına boğazından sertçe kaydırdı. Ormandaki derin sessizliğin içinde bu kaydırma sesi yankılandı. Artemis de son bir güvenlik önlemi olarak hançerinin ucuyla hayvanın göz kapağına dokundu. Hayvan tepki vermeyince rahatladı ve derin bir nefes alıp ayağa kalktı. Her seferinde yaptığı gibi bir çeşit ritüel olan ve kendi içinde “saygı bekleyişi” dediği zaman için on onbeş saniye boyunca ormanı ve sessizliği dinledi. İçinden ormana ve bu geyiği vurmasını sağlayan rüzgara teşekkür ederek saygı bekleyişini sonlandırdı.

Ardından etin bozulmaması ve kirlenmemesi için geyiği sırt üstü yatırdı ve iç organlarını çıkartma işine başladı. Hayvanın iç organlarını çıkarttı, kanını süzdü, kenardaki berrak gölün yüzeyinde hayvanı soğuttu ve sırtındaki özel av taşıma heybesine geyiğin bacaklarını düğümleyerek koydu.

“Sonunda bu günkü iş de bitti. O saray yardakçıları da bir gün et yemeseler proteinsizlikten ölecekler sanki ya!” diye kısık bir sesle sızlanıyordu. Yolun devamını yere bakarak ve yarın yapması gereken işleri kafasında düzene koymaya çalışarak geçirdi.

10 dakika sonra bahçelerine varmıştı. Etrafta hala meşeler, palamutlar ve reçine kokusu vardı çünkü bu ev ormanın tam göbeğindeydi ve bir hayli büyüktü. Ahşap evin etrafı sarmaşıklarla sarılmıştı ve evin dışı hafif nemli duruyordu. Üst kata çıkan merdivenin geniş ve büyük penceresini görebiliyordu. Artemis sırtındaki ağırlıktan hızla kurtulmak istediğinden bahçe çitinin kapısını açıp küçükken babasıyla yaptığı o çakıl taşlarıyla oluşan yolu adımladı. Kenardaki kendi minik bahçelerine göz gezdirdi. Hemen yanındaki bahçeden eğilip ağzına fesleğen atmayı unutmadı. Yaptığı hınzırlıkla babası bunu görse ne kadar kızacağını düşündü ve hafifçe sırttı.

“Onları bir kere daha yıkamadan ye de bir daha fesleğen yemene izin veriyor muyum görelim!” diyen ses elbette babasınındı. Artemis pek de suçluluk duymadan sırıttı “Sana da merhaba babacığım!” diye şakırken aynı zamanda sırtındaki ağır yükü de kapıdan içeriye doğru çoktan fırlatmıştı. Çizmesini tek ayağında çıkarmaya çalışırken zıpladı. Babası konuşurken kapıyı açmayı unutmamıştı ama hala Artemis`e laf sayıyordu “Ben sana kaç defa bunları içeriye fırlatma demedim mi? Böyle yakında kendini de bu poşet gibi fırlatırsan seni toplamam ona göre!” diye hafif-sert bir tonda azarlarken çoktan yerdeki avı kaldırıp mutfak tezgahına koymuştu bile. Artemis çizmelerini çıkarıp eve direkt girdi ve kapıyı dans edercesine kapattı. Hala sırıtırken babasının iki yanağına da öpücük kondurdu, babasının gözleri yumuşasa da dışarıdan sert görünmek için çabaladı.

Artemis de babasının koluna girip onu yatağına doğru götürdü ve nazikçe yatırdı. “Baba kendini yorma diye sana kaç defa demem gerekiyor?” dedi nazik bir sesle. Babası da bunun üzerine kaşlarını çattı ve “Ben kendimi yormuyorum ki! Asıl kendini yoran sensin. Her gün bir geyik avlaman gerekmiyor. Senden sadece haftada 5 geyik istiyorlar ama sen daha da fazla avlıyorsun! Kendini bu kadar zorlamana gerek yok!” diye neredeyse kızar bir ses tonuyla konuştu. Aynı zamanda da üzgündü çünkü kendisinin hasta olması sebebiyle kızı bu kadar kendini yoruyordu ve o da kendini suçluyordu.

 Artemis`in koyu yeşil gözlerinden minik bir hüzün parıltısı geçer gibi oldu ama hızla kendini toparladı ve sanki babasını hiç duymamış gibi tezgaha gitti. Babasına kuşburnu çayı hazırlamaya başladı. Kuşburnu yaprağını elindeki havanla iyice ezerken babasına gününün özetini geçti. Tam günün en heyecanlı kısmındaydı ki sözleri babasının şiddetli öksürüğüyle kesildi.

Elindeki havanı hızla tezgahın üzerine koyup babasının yanına iki hızlı adımda gitti. Babası iki dakika sonra öksürüğü kesilince ağzını kapattığı mendili aşağı doğru indirdi ve baba kız ikisinin de gözleri mendilde takılı kaldı.

 Mendilde kan vardı.

Artemis yutkundu ve gözlerini hızla kırpıştırarak gözlerindeki yaşı geriye attı. Babasının elini tuttu ve onu öksürürken doğrulduğu yatağa tekrar yatırdı. Ardından tezgaha attığı ezilmiş kuşburnu yapraklarından hızla sıcak suyla bir çay yapıp babasının yanındaki sehpaya koydu ve fısıldadı “İyi geceler babacığım.”  Babası da bunun üzerine

“İyi geceler Artemis`im. Rüzgar bizi bulana kadar.”

 Dediğinde Artemis sırıttı. Babasıyla her zaman vedalaşırken bu cümleyi kullanırlardı “Rüzgar bizi bulana kadar…” Artemis için bu belli bir ritüel halini almıştı. Artemis neşelenen sesiyle “Evet, Rüzgar bizi bulana kadar.” Dedikten sonra babasını iki yanağından da öptü ve hızlı adımlarla üst kata çıkan merdivene yöneldi.

Dönen merdivenlerden hızla çıkarken tavandan tabana kadar cam olan o büyük pencereden dolunaya bakakaldı.

 Her aya baktığında aklına kendi adının gelmesini doğru bulmuyordu.

Ay ona başkalarını hatırlatmalıydı, kendini değil.

Ama adı Artemis olunca her ne kadar istemese de Artemis olan adının nedenini sorguluyordu kendince. Çok daha zarif isimler vardı, anlamı çok daha güzel olanlar, daha popüler olanlar. Neden Artemis? Neden Ay Tanrıçası? Annesi bu adı koymak için neden bu kadar ısrar etmişti ki? Yoksa özel bir anlamı mı vardı? Gökyüzündeki gümüşi dolunayın üzerindeki kraterlere baktıkça ay daha güzel göründü ona. Ardından refleksle elini öne doğru uzattı ve öne doğru parmaklarını büktü.

Sanki ayı tutmak, uzanmak istiyormuş gibi.

Bir anda büyülenmiş gibi aya baktığını fark edince kafasını düşüncelerden uzaklaştırmak istercesine iki yana salladı. Ve adımlarını yukarı kata doğru yönlendirdi. Odasının kapısını açtığında dağınık olan yatağını buldu gözleri. Tebessüm etti ancak buruk bir tebessümdü.

Babasının sağlığı iyi olsaydı bu yatağı dağınık bulmayacağını biliyordu, annesi hayatta olsaydı odasının toplu olacağını ve belki de birkaç tane not bulacağını biliyordu.

 Ama bunları düşünüp vakit kaybetmek yerine hızlıca üstündeki kıyafetleri çıkardı ve odasının içindeki küvette hızlıca bir banyo yaptı.

Durumlarının oldukça iyi olduğu inkâr edilemez bir gerçekti. Çünkü burası -Puno ormanları ve bu ev- onların kendi özel mülküydü. Aslında bir maaştı. Sahrat`ın Puno bölgesi -küçük bir bölge olduğu inkâr edilemese de- Sahrat kraliyeti tarafından Kraliyet Avcılarına ömürlük bir maaş olarak verilirdi. Yani aslında Puno kraliyete bağlı olarak gözükse de buraya herkes özel mülk gibi davranırdı ve halk içinden birilerinin buraya girmesi kesinlikle yasaktı. Asırlardır bu şekildeydi.

Avcılara altın değil, toprak verilirdi.

Avlanmaları için.

Yani her türlü bu işten karlı çıkan Sahrat Krallığı oluyordu.  Avcılara, “Size toprak veriyoruz.” diyordu ama eğer ki gerçekten toprağa sahip olsalardı o toprağın üzerinde hak iddia edebilmeleri gerekmez miydi?

Gerekirdi.

Ama böyle bir şeyin sözü açılırsa dahi Sahrat Krallığının avcıları susturmak için yapmayacağı şey yoktu.

Ve bir şey daha vardı. Puno düşman şehir olan Harsania`nın topraklarının birleştiği yerdi. Yani bu onlar için çok önemli değildi, sonuçta Sahrat güvenli bir şehirdi öyle değil mi?

Öyle mi?

Yani acaba Puno`ya halkın girmesinin yasak olması Avcılara verilen mahremiyet miydi yoksa… Olası bir saldırı durumunda orada sadece avcıların bulundurulması mı?

Ama Sahrat Krallığı neden böyle bir şey yapsın ki?

Neden yapmasın ki?


Yazar Notu: Umarım beğenmişsinizdir! Bu bölüm diğer atacağım bölümlere göre kısa, bu şekilde bir başlangıç yapmak istedim! Teşekkürler okuduğunuz için...

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları