KIRMIZI GÖZLER

(Yıldız'ın Ağzından)

Bence insanların bizim hakkımızda en büyük yanılgısı şu:

Bütün gün eğleniyoruz sanıyorlar.

Hayır.

Bütün gün çalışıyoruz.

Sadece bizim işimiz eğleniyormuş gibi görünüyor.

Mesela şu an sabahın dokuzu.

Ve ben uyumak istiyorum.

Ama uyuyamıyorum.

Çünkü Eylem kapımı yumrukluyor.

"YILDIZ!"

Uyumaya devam ettim.

"YILDIZ!"

Yastığı kafama bastırdım.

"YILDIZ!"

Bu sefer kapı açıldı.

Sonra üzerime bir yastık geldi.

Direkt yüzüme.

Gözlerimi açtım.

Karşımda Eylem vardı.

"Ne var?"

"Çekim günü."

"İptal edelim."

"Hayır."

"Niye?"

"Çünkü insanlar video bekliyor."

"İnsanlar bekleyebilir."

"Eylem bekleyemez."

Bunu söyleyen Melisa'ydı.

Kapının yanında durmuş gülüyordu.

İkisine de yastık attım.

Sonra istemeye istemeye yataktan kalktım.

Hayat gerçekten zordu.

---

Bir saat sonra ev savaş alanına dönmüştü.

Elisa kameraları hazırlıyordu.

Naz çekim planını kontrol ediyordu.

Damla internette trendleri araştırıyordu.

Özlem sessizce oturup bizi izliyordu.

Ben ise kahvaltı yapıyordum.

Çünkü aç bir Yıldız tehlikelidir.

Bu bilimsel bir gerçek.

"Yıldız."

"Efendim?"

"Eylem konuşuyor."

"Dinliyorum."

"Dinlemiyorsun."

"Doğru."

Eylem gözlerini devirdi.

"Bugün soru-cevap videosu çekiyoruz."

"Tamam."

"Saçma cevaplar verme."

"Tamam."

"Gerçekten."

"Tamam."

Melisa kahkahasını tutamadı.

Çünkü ikimiz de bunun olmayacağını biliyorduk.

---

Öğleden sonra çekim başladı.

Kameralar açıldı.

Işıklar ayarlandı.

Ve Eylem'in meşhur lider modu devreye girdi.

"Merhaba arkadaşlar!"

Bir anda profesyonel olmuştu.

Ben hâlâ bunun nasıl gerçekleştiğini anlamıyorum.

Az önce bana bağıran insan bir anda dünyanın en düzgün konuşan kişisine dönüşüyordu.

Kamera karşısında herkes sırayla soruları cevaplamaya başladı.

İlk soru normaldi.

En dağınık kişi kim?

Herkes aynı anda Elisa'yı gösterdi.

"İhanet."

İkinci soru geldi.

En çok uyuyan kişi?

Bu sefer herkes beni gösterdi.

"Bu bir iftira."

"Hayır." dedi Naz.

"Kanıtlayamazsınız."

Damla telefonundan bir fotoğraf açtı.

Geçen hafta koltukta uyurken çekilmiş fotoğrafım.

"Tamam kanıtlayabilirsiniz."

---

Çekimin yarısına geldiğimizde işler biraz karıştı.

Çünkü Melisa'nın aklına bir fikir geldi.

Bu genelde tehlikeli olur.

"Doğruluk cesaretlilik oynayalım."

"Hayır."

"Niye?"

"Çünkü sen soruları seçiyorsun."

"Ne olmuş?"

"Geçen sefer Naz'a çatıda şarkı söylettin."

"Çok eğlenceliydi."

Naz hâlâ unutamamıştı.

Ama takipçiler unutamamıştı.

O video milyonlarca izlenmişti.

Sonunda oyunu oynadık.

Ve beklediğim gibi işler kontrolden çıktı.

Elisa bahçede dans etmek zorunda kaldı.

Damla komşunun kedisine selam verdi.

Eylem çocuk parkındaki kaydıraktan kaydı.

Ben hayatım boyunca gördüğüm en komik görüntüleri izledim.

---

Akşam çekim bittiğinde herkes yorgundu.

Salona yayıldık.

Telefonlarımız elimizdeydi.

Videonun ilk yorumları gelmeye başlamıştı.

Binlerce beğeni.

Yüzlerce yorum.

Her şey normal görünüyordu.

Ben yorumları okurken bir tanesi dikkatimi çekti.

Hesabın profil fotoğrafı yoktu.

İsmi de garipti.

Sadece rakamlar vardı.

Yorum kısa bir cümleden oluşuyordu.

Eski yerlere gitmeyi seviyorsunuz değil mi?

Kaşlarımı çattım.

Bu biraz tuhaf bir yorumdu.

Ama yine de cevap yazacaktım.

Tam ekrana dokundum.

Yorum kayboldu.

Bir anda.

Sanki hiç yazılmamış gibi.

"Huh."

Telefonu yeniledim.

Yorum yoktu.

Kullanıcı da yoktu.

Garipti.

Ama çok da önemsemedim.

Sonuçta internette her gün daha garip şeyler görüyorduk.

Telefonu kapattım.

Sonra salondaki diğerlerine baktım.

Eylem bir şeyler planlıyordu.

Melisa telefonundaydı.

Naz yarınki işleri düşünüyordu.

Damla araştırma yapıyordu.

Özlem kitap okuyordu.

Elisa yeni kamera videolarını izliyordu.

Her şey normaldi.

Tamamen normal.

En azından şimdilik.

Çünkü birkaç gün sonra...

Hiçbir şey normal olmayacaktı.