KIRMIZI GÖZLER

(Naz'ın Ağzından)Bazı insanlar sabahları huzurlu uyanır.Ben uyanmıyorum.Çünkü aynı evde Yıldız yaşıyor.O sabah da farklı değildi.Gözlerimi açtığım anda koridordan gelen sesleri duydum."YILDIZ!

ONU BIRAK!""EYLEM YAKALARSAN ALIRSIN!""GERİ GEL!"Derin bir nefes aldım.Saat daha sekiz bile olmamıştı.Yatağımdan kalktım.Kapıyı açtım.Koridorda Eylem ve Yıldız koşuyordu.Yıldız'ın elinde Eylem'in telefonu vardı."Ne oluyor?"İkisi de bana baktı."Eylem yine telefonunu ortada bırakmış."dedi Yıldız."Eee?""Ben de sakladım.""Eee?""Eylem bulamıyor."Eylem araya girdi."Çünkü normal bir yere saklamamış!""Yaratıcı oldum."Ben gözlerimi kapattım.Bazen bu evde yaşadığıma inanamıyordum.---Kahvaltı her zamanki gibi gürültülü geçti.Ama bugün farklı bir şey vardı.Damla düşünceli görünüyordu.Normalden bile daha düşünceli.Bu biraz korkutucuydu.Çünkü Damla bir şey düşünüyorsa kesin bir şey bulmuştur.Sonunda dayanamadım."Tamam."dedim.Damla başını kaldırdı."Neye tamam?""Bir şey buldun.""Belki.""Damla.""Tamam buldum."Masadaki herkes ona döndü.Eylem hemen heyecanlandı."Neyi?"Damla telefonunu çıkardı.Dün gece gelen e-postayı açtı.Fotoğrafı gösterdi.Malikâne.Yine o malikâne.Yıldız daha fotoğrafı görür görmez heyecanlandı."İŞTE BU!""Henüz işte bu değil."dedim."Niye?""Çünkü ne olduğunu bilmiyoruz.""Eğlenceli olduğunu biliyoruz.""Bu yeterli değil.""Eğlenceli olması yeterli.""Hayır.""Evet.""Hayır.""Evet."Bu tartışma yaklaşık üç dakika sürdü.Sonunda Melisa masaya vurdu."Hepiniz susun."Herkes sustu.Melisa bazen çok korkutucu olabiliyordu.---Kahvaltıdan sonra salonda toplandık.Resmî toplantı.Yani teoride.Pratikte yine kaos.Damla bilgisayarını açtı.Malikânenin fotoğrafını büyük ekrana yansıttı.Herkes dikkatle bakıyordu.Açıkçası ben de merak etmiştim.Ev gerçekten ürkütücü görünüyordu.Büyük demir kapılar.Eski taş duvarlar.Kırık pencereler.Sanki yıllardır kimse yaklaşmamış gibiydi."Eğer gidersek..."dedi Eylem."...harika içerik çıkar.""Katılıyorum."dedi Elisa."Ben de."dedi Yıldız."Ben de."dedi Melisa.Özlem sessizce başını salladı.Sonra herkes bana baktı."Neden bana bakıyorsunuz?""Çünkü son karar sensin."dedi Eylem.Bu doğru değildi.Ama bir şekilde evdeki mantıklı kişi ben ilan edilmiştim.Fotoğrafa tekrar baktım.Sonra arkadaşlarıma baktım.Hepsinin gözleri parlıyordu.Meraktan.Heyecandan.Maceradan.İç çektim."Tamam."Bir saniye sessizlik oldu.Sonra..."EVEEEET!"Yıldız'ın çığlığı bütün evi inletti.---Günün geri kalanı hazırlıkla geçti.Kameralar kontrol edildi.Mikrofonlar kontrol edildi.Bataryalar şarj edildi.Listeler hazırlandı.Ben eksikleri tamamlamakla uğraştım.Çünkü tabii ki kimse liste yapmamıştı.Akşam olduğunda herkes yorulmuştu.Ama mutluydu.Özellikle Yıldız.Bütün gün malikâne hakkında teoriler üretmişti.Bir kısmı o kadar saçmaydı ki anlatmayacağım.---Gece odama çekildiğimde hava kararmıştı.Pencereyi açtım.Serin bir rüzgâr içeri girdi.Sokağa baktım.Her şey normal görünüyordu.Sakin.Sessiz.Güvenli.Tam perdeyi kapatacaktım ki gözüm karşı kaldırıma takıldı.Birisi vardı.Uzun boylu bir siluet.Hareketsiz duruyordu.Kaşlarımı çattım.Bir adım yaklaştım.Ama tam o anda sokak lambası titredi.Bir kez.İki kez.Üç kez.Işık tekrar sabitlendiğinde...Kimse yoktu.Boş kaldırım dışında hiçbir şey görünmüyordu.Bir süre pencereye baktım.Sonra omuz silktim.Muhtemelen yoldan geçen biriydi.Başka ne olabilirdi ki?Perdeyi kapattım.Yatağıma uzandım.Ve birkaç dakika sonra uykuya daldım.Ama bilmediğim bir şey vardı.O gece...Evin dışında gerçekten biri durmuştu.Ve bizi izliyordu.