AVM'nin çıkış kapısından dışarı adım attıklarında akşam güneşi yavaş yavaş gökyüzünü turuncuya boyuyordu. Hava serinlemişti.
Mert esneyerek iki kolunu havaya kaldırdı.
"Bugün de hayatta kaldık."
Ece yan gözle ona baktı.
"Ne yaşadın da hayatta kaldın?"
"Seninle aynı ortamda bulundum."
Ece hiç düşünmeden kolundaki pelüş ayıyla Mert'in omzuna vurdu.
"Konuşma."
Mert omzunu tutup abartılı bir ses çıkardı.
"Şiddet görüyorum yine yaa!"
Doruk güldü.
"Onu hak ettin."
"Hepiniz bana karşısınız."
Aras omzuna hafifçe vurdu.
"Biraz."
Mert dramatik bir iç çekti.
"Bu grubun en ezilen insanıyım."
Yaman ilk kez isteyerek gülümsedi. Mira bunu fark edince yüzünde de küçük bir tebessüm oluştu. Belki de uzun zaman sonra ilk kez...
Her şey normal hissediyordu. Otobüs durağına vardıklarında kalabalık oldukça fazlaydı. Otobüs geldiğinde içerisi neredeyse doluydu.
Mira ile Duru yan yana oturdu. Doruk onların karşısına geçti.
Ece ayakta kalmıştı. Tam tutunacakken otobüs aniden hareket etti.
Dengesini kaybetti. Düşecekken biri kolundan tuttu.
Mert.
"Ece!"
Ece şaşkınlıkla ona baktı. Mert hemen elini çekti.
"Şey... Düşüyordun."
"Fark ettim."
İkisi de birkaç saniye sustu. Sonra Mert başını başka tarafa çevirdi.
Kulakları kıpkırmızı olmuştu. Doruk bunu görünce gülmemek için dudağını ısırdı.
Arka tarafta...
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Çooook güzeldi yeni bölümü bekliyoruuumm
Yorum
Yorum bulunamadı.