Saat 15:58.
Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki sanki herkes duyacak gibiydi.
Sahil yıllardır gelmediğim yerdi. Ama ayaklarım sanki kendi kendine buraya gelmişti. Rüzgâr hafif esiyordu, deniz dalgalıydı. Etrafı süzdüm.
Kimdi?
Neredeydi?
Telefonum titredi.
Bilinmeyen Numara: Geldin.
Donakaldım. Etrafıma baktım.
Ben: Neredesin?
Bilinmeyen numara: Çok yakınımda.
Kalbim daha da hızlandı.
Ben: Saklanmayı bırak artık.
Mesaj görüldü
Sonra biri arkamdan konuştu.
“Saklanmıyorum.”
Yavaşça döndüm.
Ve Bir an nefes almayı unuttum.
Uzun boylu, siyah tişörtlü, saçları hafif dağınık ve o rahatsız edici özgüven.
Göz göze geldik. Gülümsedi.
“Seni bekletmedim umarım, Mira.”
Adımı söylemesi içimi tuhaf yaptı.
"Sen… kimsin?"
Bir adım yaklaştı.
“Bunu söylememek için gece 2’de mesaj attım zaten.”
Gözlerimi devirdim.
"Komik değilsin."
“Ama geldin.”
Cevap veremedim.
Haklıydı.
"Beni nereden tanıyorsun?"
Bir süre bana baktı. Sanki cevap vermek istemiyordu.
Sonra hafifçe başını yana eğdi.
“Sen beni tanımıyorsun.”
Sinirlenmeye başladım.
"O zaman bu saçmalık ne?"
Tam cevap verecekti ki Telefonum yine titredi.
Grup.
Mutlu Yaşarlar güçlü kaşarlar👅⭐
Kerem: YAŞIYON Mi
Ece: ÇOCUK YAKIŞIKLI MI
Mert: FOTO AT
Doruk: KONUMDAYIZ
Duru: Dikkatli ol.
Gözlerimi kapatıp derin nefes aldım.
Bu bir kabustu.
"Arkadaşlarım…"
Çocuk hafif güldü.
“Tahmin etmiştim.”
"Onları da mı biliyorsun?!"
“Biraz.”
"SEN MANYAKSIN"
Tam o anda…
“Manyak sensin bence.”
Bu ses Arkadan geldi. Başımı çevirdim.
Yaman.
Yanında Doruk.
Ve Mert koşarak geliyordu.
Mert: OHHH FİNAL SAHNESİ
Mira: SİZ NE ARA GELDİNİZ?!
Yaman: Sen tek gelmezsin dedik.
Gözleri direkt çocuğa kaydı..Sertleşti.
"Bu mu?"
dedi yaman. Çocuk sakin. Aşırı sakin.
“Evet, benim.”
Yaman bir adım öne çıktı.
"Kimsin bilmiyorum ama Mira’dan uzak dur."
Ortam bir anda gerildi.
" Kerem saçmalama—"
Ama dinlemedi.
"Sen kimsin?"
Çocuk gülümsedi. O sinir bozucu şekilde.
“Söylesem hoşuna gitmez.”
Yanlış cevap. Kerem’in yumruğu bir anda havada savruldu.
Ve Direkt çocuğun yüzüne indi.
Mert: OHA FİLM BAŞLADI
Doruk: LAN YAMAN
Çocuk sendeledi ama düşmedi.
Başını kaldırdı. Gözleri artık gülmüyordu. Bir anda Yamana saldırdı. İkisi yere düştü. Kavga ediyorlardı Ben donup kalmıştım.
"Lan bir durun artık ayrılın"
Ama kimse dinlemedi. Yaman tekrar vurdu.
Çocuk da karşılık verdi. Doruk araya girmeye çalıştı.
Mert sadece “OHA OHA” diyordu. Kalbim deli gibi atıyordu.
Bu galiba benim yüzümden olmuştu. Sonunda Doruk zorla ayırdı.
İkisi de nefes nefeseydi. Yaman hâlâ sinirliydi. Çocuk dudak kenarındaki kanı sildi Ve Bana baktı.
“Görüşürüz Mira.”
Sanki hiçbir şey olmamış gibi. Arkasını dönüp yürüdü.
"DUR!"
diye bağırınca yaman mal mısın diye baktı susmak zorunda kaldım.Durmadı.
Gitti. Ben sadece arkasından bakakaldım. Yamana döndüm.
"SEN DELİ MİSİN?!"
"SEN DE!"
"NE ALAKA?!"
"TANIMADIĞIN ADAMLA BULUŞUYORSUN!"
Mert araya girip
"Ben hâlâ şoktayım"
"Bu iş bitmedi."
dedi doruk.
Duru (mesaj): Kim o çocuk?
Ekrana baktım.
Sonra gittiği yöne.
Ve içimde tek bir şey vardı:
Bu daha başlangıçtı.
Bölüm Yorumları