Mira'nın evindeki sessizlik kimseyi rahat bırakmıyordu. Az önce yaşananlar, odanın havasını değiştirmişti. Kimse ne diyeceğini bilmiyordu. En sonunda Mert boğazını temizledi.
"...Şey."
Kimse dönmedi.
"Ben galiba çayı biraz fazla demledim."
Ece gözlerini kapattı.
"Mert."
"Efendim?"
"Bazen susman gerekiyor."
Mert ilk kez itiraz etmedi.
"...Haklısın..."
Bu bile herkese garip gelmişti. Mira yavaşça koltuğa oturdu. Başındaki ağrı azalmıştı ama kalbindeki sıkışma geçmiyordu. O sesi hâlâ duyuyordu.
"Mira..." Kimin sesiydi? Neden bu kadar tanıdık geliyordu? Yaman birkaç adım atıp karşısına geçti.
"İyi misin?"
Mira başını hafifçe salladı.
"İyiyim... Sanırım."
Tam o sırada Aras söze girdi.
"Dinlenmesi lazım."
Yaman ona baktı.
"Onu ben de biliyorum."
"Demek ki her şeyi bilmiyormuşsun."
Doruk ikisinin arasına geçti.
"Tamam."
Aras sustu. Yaman da sustu. Ama odadaki gerginlik hâlâ hissediliyordu. Yarım saat sonra herkes gitmek için hazırlandı. Kapıya ilk yönelen Doruk oldu.
"Duru, hadi."
Duru ayakkabılarını giyerken dönüp Mira'ya sarıldı.
"Yarın seni okuldan ben alırım."
Mira gülümsedi.
"Söz mü?"
"Söz."
Mert de kollarını açtı.
Bölüm Yorumları