Akşam olmuştu. Grup, okul çıkışında her zamanki kafede buluşmuştu.
Mert, masaya oturur oturmaz elindeki menüyü kapattı.
"Ben karar verdim."
Ece gözlerini devirdi.
"Şaşırmadık."
"Bugün herkes bana tatlı ısmarlıyor."
"Rüyanda."
"Orası da kabul."
Masada küçük kahkahalar yükseldi. Yaman ise sessizdi. Cebindeki anahtarlığı tekrar tekrar çeviriyordu. Aras bunu fark etti.
"Bir şey mi buldun?"
Yaman tam cevap verecekti ki telefonu titredi. Bilinmeyen Numara
Yalnız gel. Gerçeği öğrenmek istiyorsan eski fabrikanın arkasına gel. Bu kez geç kalma. Yaman'ın yüzü değişti. Aras ekrana baktı.
"Kim?"
Yaman telefonu cebine koydu.
"Kimse."
Aras onun kolunu tuttu.
"Yalan söyleme."
Tam o sırada... Aras'ın telefonu da çaldı.
Aynı numara.
Aynı mesaj.
İkisi birbirine baktı.
Bu tesadüf değildi.
Yarım saat sonra...
Eski fabrikanın bulunduğu sokak sessizdi. Rüzgâr, paslanmış demir kapıyı hafifçe sallıyordu. Yaman önden yürüyordu. Aras birkaç adım arkasındaydı.
Tam içeri girecekleri sırada...
"Yaman!"
Mira'nın sesi duyuldu. İkisi birden arkalarını döndü. Mira nefes nefese koşuyordu. Arkasında Doruk, Duru, Mert ve Ece de vardı. Aras kaşlarını çattı.
"Buraya neden geldiniz?"
Mert omuz silkti.
"Telefonunu açık unutmuşsun."
Bölüm Yorumları