Siren sesleri gecenin sessizliğini delip geçiyordu. Ambulansın kapıları kapanırken Mira'nın elleri hâlâ titriyordu. Mor pelüş tavşan, sağlık görevlilerinden biri tarafından dikkatlice şeffaf bir poşete konmuştu.
Doruk ambulansa binmek isterken görevli onu nazikçe durdurdu.
"Biz ilgileniyoruz. Siz kendi aracınızla hastaneye gelin."
"Duru yalnız kalmasın..."
"Merak etmeyin."
Kapılar kapandı. Ambulans hızla uzaklaştı. Kimse konuşmadı.
---
Hastaneye vardıklarında koridorun beyaz ışıkları göz alıyordu. Doktorlar hızla acil servise girip çıkıyordu. Duru içeri alınmıştı. Kapı kapanınca sanki zaman da durmuştu. Doruk kapının önünden bir adım bile ayrılmadı. Mira gözyaşlarını silmeye çalışıyordu. Ece onun omzuna kolunu doladı.
"İyi olacak..."
Mira cevap veremedi. Kendi söylediği söze kendisi bile inanmıyordu.
---
Mert, koridorun diğer ucunda duvara yaslanmıştı. Başını öne eğmişti.
Elindeki su şişesini açıp kapatıyor, açıp kapatıyordu. Ece uzaktan onu izledi.
Yanına yürüdü.
"İyi misin?"
Mert gülmeye çalıştı.
"Ben..."
Sesi çatladı.
"...İlk defa ne diyeceğimi bilmiyorum."
Ece sessizce yanına oturdu. İlk kez Mert'in susması, bütün koridoru daha da sessiz yapmıştı.
---
Biraz ileride...
Aras ve Yaman karşılıklı duruyordu. Aras'ın yumrukları sıkılıydı.
"Bunu yapanı bulacağım."
Yaman gözlerini kapattı.
"Ben de."
Aras acı acı güldü.
"Bu sefer aynı tarafta mı olacağız?"
Yaman cevap vermedi. Aras devam etti.
"Bugün Duru'ydu."
Bölüm Yorumları