Sabahın ilk ışıkları hastanenin büyük camlarından içeri süzülüyordu. Gece boyunca kimse doğru düzgün uyumamıştı. Koridor, birkaç saat önce olduğundan daha sessizdi. Sessizlik bazen bağırmaktan daha ağırdı.
Doruk, hâlâ aynı sandalyede oturuyordu. Elindeki mor pelüş tavşanı bir an bile bırakmamıştı.
Tavşanın kulağı kopmak üzereydi. Duru onu günler önce gösterip gülerek "Sana benziyo çok tatlı değilmi " demişti.
O an Doruk'un gözleri doldu. Başını eğdi.
"Keşke..."
Cümlesinin devamı gelmedi.
Çünkü "keşke"lerin hiçbir şeyi değiştirmediğini artık biliyordu.
---
Mira, hastanenin penceresinin önünde durmuştu. Gözleri dışarıdaydı ama hiçbir şeyi görmüyordu. Kafasında sürekli aynı düşünce dönüp duruyordu.
"Duru benim yerime geçti..."
"Benim yerime..."
Gözlerinden yaşlar yeniden akmaya başladı. Yaman sessizce yanına geldi.
Bir süre hiçbir şey söylemedi. Sonra cebinden küçük bir kâğıt mendil çıkarıp uzattı. Mira mendili aldı.
"Benim yüzümden oldu..."
Yaman başını iki yana salladı.
"Hayır."
"Oldu."
"Hayır."
"Ben olmasaydım..."
"Suçlu sen değilsin."
Mira öfkeyle ona döndü.
"O zaman kim?"
Yaman cevap veremedi. Çünkü o da aynı sorunun cevabını arıyordu.
---
Koridorun diğer ucunda Mert, plastik bardaktaki kahveyi elinde tutuyordu. Kahve çoktan soğumuştu. Ece yanına geldi.
"İçmeyecek misin?"
Mert bardağa baktı.
"Unuttum."
"Ne zamandır elinde?"
"Bilmiyorum."
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Duru neden öldü 😭
Yorum
Yorum bulunamadı.