Son Zil 2: Yeni Kurallar

kafeteryadaki o ölüm sessizliği, pars'ın o lacivert, pahalı ceketiyle kapıdan çıkıp gitmesinin ardından yavaş yavaş kırılırken, benim kulaklarım hala uğulduyodu.

herkesin gözü bizim üzerimizdeydi. vadi koleji'nin yıkılmaz denilen kralı ege, ilk defa kendi çöplüğünde deil, başkasının krallığında köşeye sıkıştırılmış gibi duruyodu.

ege'nin göğsü hızla inip kalkıyo, pars'ın az önce durduğu yere bakarken çene kasları okadar şiddetli seğiriyodu ki dişlerini kırıcağından korktum. elleri yumruk halindeydi ve o yumrukların beyazlayan boğumlarında cinayet işliycek bi öfke yatıyodu.

"ege..." diye fısıldadım, titreyen elimi uzatıp onun o kaskatı kesilmiş koluna dokunarak.

dokunuşumla birlikte sanki elektrik çarpmış gibi irkildi ve anında bana döndü. okyanus gözlerindeki o karanlık ateş, bana baktığı an yerini inanılmaz bi koruma içgüdüsüne bıraktı. uzanıp beni belimden kavradığı gibi göğsüne çekti.

"gidiyoruz," dedi buz gibi bi sesle. etraftaki meraklı bakışları zerre kadar umursamadan beni kafeteryanın kapısına doğru sürüklemeye başladı. "bu lanet olasıca kampüste bi saniye daha durmıycaz."

piyonların deil, şahların savaşı 👑⚔️

gri clio'ya bindiğimizde ege kapıları anında kilitledi. arabayı öyle bi hızla çalıştırıp gaza bastı ki, otoparktan çıkarken tekerlekler acı bi çığlık attı.