Son Zil 2: Yeni Kurallar

vadi üniversitesi'nin o devasa, gotik kütüphanesinde saat gece yarısını çoktan geçmişti.

önümdeki masada boyumu aşan ceza hukuku kitapları, yargıtay kararları ve pars'ın bana özellikle kalın hazırladığı o lanet olası kurgusal duruşma dosyası duruyodu. gözlerim yanıyor, beynim uyuşuyodu.

zengin bi züppeyi, fakir bi öğrenciye çarpıp kaçtığı bi dosyada savunmak... bu sadece hukuki bi sınav deildi, pars'ın benim psikolojimle oynadığı hastalıklı bi oyundu. dosyayı okudukça midem bulanıyodu. o zengin çocuğun ailesinin delilleri nasıl yok ettiği, şahitleri nasıl parayla susturduğu sayfalarda açıkça belliydi. lisede ege'nin babasının, alara'nın ve cenk'in yaptıklarının birebir aynısıydı.

ve ben bu çocuğu beraat ettirmek zorundaydım.

başımı çaresizce ellerimin arasına aldığımda, masama bırakılan iki karton kahve bardağının sesiyle irkildim.

başımı kaldırdığımda ege'yi gördüm. üzerine o meşhur siyah deri ceketini giymiş, dağınık saçları alnına dökülmüştü. kütüphanenin o loş sarı ışığı altında o kadar kusursuz, o kadar 'ben buraya ait deilim ama senin için burdayım' diye bağırıyodu ki... yorgunluğum bi anlığına silinip gitti.

yanımdaki sandalyeyi çekip oturdu. uzun bacaklarını masanın altına uzattı ve kahvelerden birini önüme doğru itti.

"üç saattir o aynı sayfaya bakıyosun," dedi ege, sesi kütüphanenin sessizliğinde boğuk ve sıcaktı. "gözlerinin altı morarmış melis. bırak şu lanet dosyayı."