Cumartesi sabahı alarmım çaldığında ilk düşündüğüm şey okula gitmek istemediğimdi.
İkinci düşündüğüm şey ise Buğra'ydı.
Bu düşünceyle birlikte yastığı yüzüme bastırdım.
"Harika Ada. Daha ilk haftadan çocuğu düşünmeye başladın."
Telefonum çaldı.
Nehir:
"İniyorum, beş dakikaya çık."
Hızla hazırlanıp evden çıktım. Okulun önüne vardığımda otobüs çoktan gelmişti. Öğrenciler gruplar hâlinde otobüsün önünde bekliyordu. Nehir beni görünce el salladı.
— Buradayım!
Yanına giderken gözüm istemeden otobüsün diğer tarafına kaydı.
Buğra. Siyah bir sweatshirt giymiş, arkadaşlarıyla konuşuyordu.Beni gördüğünde konuşmayı bıraktı. Yanındaki çocuk bir şey söyledi ama Buğra cevap vermeden bana doğru yürümeye başladı.
— Günaydın.
— Günaydın.
— Hazır mısın?
— Neye?
— Randevuya.
Gözlerimi devirdim.
— Bunun sahte olduğunu tekrar hatırlatmam gerekiyor mu?
— Hayır.
— Güzel.
Buğra otobüse doğru ilerlerken elini uzattı.
— Gel.
Eline baktım.
— Ne yapıyorsun?
— İnsanların sevgili olduğumuza inanmasını istiyoruz, hatırladın mı?
— Daha otobüse bile binmedik.
— Rolümüz otobüste başlamıyor.
İstemeden elini tuttum.
Nehir arkamızdan sessizce güldü.
— Nehir, seni duyuyorum.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Güzel olmuş eline sağlık 💕
Güzel olmuş bundan sonra her yeni bölüm geldiğinde okurum
Yorum
Yorum bulunamadı.